Sigalas Asirtiko Athiri 2012, Santorini

Het is een onwaarschijnlijk logische keuze om deze verrassende Sigalas Asirtiko Athiri 2012 te schenken...  want het is warm. We hebben de officiële 39^e hittegolf in ons land. Op de terugreis van La Douce France lunchen we bij restaurant Toine Hermsen in Maastricht.  “De Griekse zon schijnt op dit domein zó sterk”, zegt sommelier Mike Jacobs, “dat de wijnbouwer zó snoeit dat de bladeren de druiven beschermen tegen die immense zonnebrand.” De wijn is de begeleider van een tartaar van tonijn. Ik kan het met niets dat ik ken vergelijken, zegt mijn Lief. De wijn is gemaakt van 75% assyrtiko en 25% athiri druiven, druiven die we feitelijk nooit proeven. Daarom vind ik het erg leuk deze avontuurlijke wijn te drinken. De neus heeft duidelijk mineralen en vooral vuursteen, de smaak heeft rondeur en souplesse.

 

Pas als ik de wijn drink bij het gerecht, valt me op dat de wijn óók krachtig is.  De wijn komt van een bodem met vulkanische grond van het eiland Santorini, dat ten Noorden van Kreta ligt. De tonijn is een geweldig mooi schilderijtje en die kleurrijkheid proef je simpelweg ook terug op de tong, met heel fraai verwerkte groene asperges, wortel, komkommer, geconfijte tomaat, sojakaviaar, radijs. De combinatie met de wijn is perfect. We hebben heerlijk gegeten in Frankrijk, maar níet zo consistent en goed als hier op dit favoriete adres. Bij het minstens zo mooie hoofdgerecht, tarbotin met paddestoeltjes en zomertruffel, drinken we een Terras do Pó 2011 uit Setubal, Casa Ermelinda. Deze wijn is gemaakt van chardonnay en viognier en combineert adembenemend goed met het hoofdgerecht. Bij het toetje proeven we nog een Primitivo di Manduria Dolce, een wijn waarin de kers zich sterk manifesteert. Mike Jacobs, reuze bedankt! Wat ben ik blij dat ik de keuze voor de wijn aan de sommelier heb overgelaten.

 

Restaurant Toine Hermsen 

Saumur-Champigny 1999 Cuvee Les Rogelins, Rene Noël Legrand

Saumur Champigny omvat 1.585 hectare wijngaarden, gelegen tussen Saumur en Montsoreau. Het is een mooi gebied waar de Loire machtig doorheenstroomt, maar waar zijtakken en parallel riviertjes vaak 's zomers nogal droog liggen. Dit is ook het gebied van de mooie tuffeau kelders, uitgehakt in de bergen. Saumur Champigny is een wijn die populair is in Parijse brasseries en restaurants. Een echte plezierwijn met expressieve fruitneus, toegankelijk vaak als de wijn jong is, maar toch met een serieuze smaak. Het moet rond 2000 zijn geweest dat ik in Proefschrift een reportage las over de Loire, waarin de wijn werd genoemd van Rene Noël Legrand. En heel specifiek werd daarin genoemd hoe goed zijn 1991 was, een lastig jaar met vorst in het voorjaar. En geen denderende zomer. Als een wijnboer zo'n goede wijn maakt in een lastig jaar, dan heb je wel wat in je mars, was de conclusie in het artikel. Wij besloten de wijnboer te bezoeken. Een van de meest bescheiden wijnboeren die we ooit bezochten. Met inderdaad een fraaie kelder. Waarin óók wijnflessen lagen van andere wijnboeren, altijd een goed teken, iemand die over de grenzen van de eigen streek kijkt. Gedreven. Die gedrevenheid bleek ook uit de verzameling fossielen die buiten de kelder was uitgestald. We kochten wijn die we snel konden drinken, maar ook zijn topcuvee Les Rogelins.

 

Jong was deze wijn drinkbaar, maar ook te krachtig, te gesloten. Gewoon een krachtpatser. Maar nu, na veertien jaar, is het een mooi uitgerijpte en afgeronde wijn geworden: veel kleur nog, in de neus truffelimpressie en veel vuursteen, cabernet franc herkenbaar, in de smaak wat kers en melkchocolade, veel rondeur die afsluit met een fluweeltoets.

 

Rene Noël Legrand, Rue des Rogelins, 49400 Varrains

Yarden Mount Hermon 2011 Golan Heights Winery

De kookschrijver die ik het meest bewonder. Philip Mechanicus. Ik lees hem al sinds mijn studententijd. Daar sta je niet zo bij stil. Tot oud klasgenoot Hedwig mij vertelde over het boek dat ik haar ooit cadeau gaf. En mij liet lezen wat ik erin schreef. Het boek met kookessays heeft als titel: Het lot van de oester. Met op de voorkant een blote vrouw met samengeprangde borsten. Waarop een oester.  Want het lot van de oester is om zó gegeten te worden. Ik weet niet of Hedwig zag dat ik wat kleurde, iets voelde van de gêne die ik dertig jaar later voel… want zo’n boek geef je toch niet cadeau aan een klasgenote?  Maar ik deed het wel. Enthousiast over de springerige associaties, het onconventionele van Mechanicus. Later ging ik met Lief naar een lezing die Philip gaf in 1990 bij een Studium Generale. Hij was zijn tijd ver vooruit, liet gefrituurde insecten proeven. Daar signeerde hij ook een boek over kookkunst in Nederland: “Soms vind je het beste bij de Slegte, soms kost het geld. Geluk ermee.” Enfin, mijn held. Heeft nu een prachtige overzichtsexpositie in hetJoods Historisch Museum in Amsterdam. Nog te bezoeken tot 27 oktober. Ik tipte mijn dochter. En die stuurde een enthousiaste sms: een waanzinnige tentoonstelling, inderdaad. Ik kreeg van haar voor mijn verjaardag de graphic novel Jeruzalem van Guy Delisle. Die mij nu veel leesplezier geeft. Perfect cadeau, klein geluk. Dat boek maakt dit verhaal rond. Al die associaties komen boven na het drinken van deze koshere wijn, uit de Golan vlakte. Gemaakt van de Bordeaux druiven cabernet sauvignon, cabernet franc, merlot, malbec en petit verdot. Niks mis met dit glas, een hele soepele en gemakkelijke wijn, maar niet spannend. Ik vind Château Musar uit Libanon vele malen interessanter. Dat curieuze flesje komt nog wel op dit blog. Bezoek de fraaie fototentoonstelling in het JHM, beste lezer. Je kunt daar ook uitstekend lunchen. Een knipoog naar de hemel, voor Philip!

La Diablesse 2004, Château de Coulaine, Chinon

Er staan nu 80 curieuze flesjes op deze blog, maar nog geen... Chinon. En dat is toch één van mijn favoriete wijnen. Deze wijn is gemaakt van 100% cabernet franc. Nu negen jaar oud en verrassend in de neus. Want zelden heb ik zó duidelijk de expressie van rood frui, van bramen, geroken. Kardinaalrode kleur, niet te dik. Prachtig verweven hout, cederhout en leer. Een aangename toffee toets in de aandronk, wat kruidigheid en prima aanwezige zuren. In aandronk en middenstuk ook heel veel rondeur. De wijn heeft karakter, een fantastische Chinon uit het Loiregebied. Apart etiket, maar vraag me niet wát daarachter zit, ik ken het verhaal (nog) niet.

Clos du Roy 2005, Marsannay, Domaine Jean Fournier

Dit is een vader en zoon wijn. Ik heb deze Marsannay voor het eerst gekocht, toen Pa die nog maakte. Wijnhandelaar Wim Berger betitelde de wijn als een ‘Bourgogne met iets van Bordeaux karakter’ en dat vond ik leuk. Het was een wijn met stevige tannines, bepaald geen allemansvriend, maar wel karaktervol. De appellatie Marsannay bestaat sinds 1987; de AC mag gebruikt worden voor zowel rood, wit als rosé. "Clos du Roy" is een wijngaard met prima ligging, schrijft wijnhandel Berger op de website, die stevige, zich langzaam ontwikkelende wijnen oplevert.  Zoon Laurent Fournier timmert al een aantal jaren hard aan de weg met het bedrijf dat hij van zijn vader heeft overgenomen.  Hij maakt wijnen met minder tannine, die dus  ook jonger aangenaam zijn en met meer verfijning. Deze fles haalde ik twee weken geleden uit de kelder en ik werd ongeveer weggeblazen door de kwaliteit. Wow, wow, wow! Deze 100% pinot noir is volstrekt op dronk, een vriendje, fluwelig, mineralig, true to type pinot noir. Echt heel lekker. Het wijndomein zit in de overschakelingsfase naar een biologisch wijnbedrijf. Ik heb na het drinken van deze wijn de kans aangegrepen om enkele flessen vieilles vignes van 2011 gemaakt van 60 jaar oude stokken in de kelder op te leggen. Dat moet een feest zijn om die na een jaar of zeven, acht te gaan drinken.

 

www.jeanbergerwijn.nl

Clos du Cadaret 1997, Cuvee Raoul Blondin, Côtes du Duras, Corinne et Gerard Je Jan

Het wijngebied Côtes du Duras ligt in het zuidwesten van Frankrijk, een kleine 2.000 hectare wijngaarden. Een scepticus zegt: een wijngebied in de schaduw van Cahors en Bergerac, die op hun beurt al weer in de schaudw liggen van de grote Bordeaux namen: Saint Emilion, Pomerol. De wijnen lijken gedoemd om te worden verkocht via de grote supermarches, het zijn aantrekkelijke zomerwijnen, om ongedwongen open te trekken voor terras en barbecue. Niemand valt zich een buil aan de prijs, het zijn typische doe-mij-maar-een-doosje-van-zes-met-korting wijnen. Toch zag ik onlangs een bijzonder exemplaar en herinnerde mij die eerder te hebben gedronken op een proeverij van de wijnsociëteit. En de naam op het etiket deed mij een belletje rinkelen: Raoul Blondin, die was keldermeester van het befaamde Château Mouton Rothschild. Hij heeft kennelijk Corinne en Gerard geadviseerd bij deze wijn en zijn naam eraan verbonden. Met zestien jaar oud is dit een uitgerijpte wijn – is die nog goed drinkbaar, is dan altijd de vraag?  In de aanloop naar de vakantie maakte Lief een favoriet gerecht en dat is een goede gelegenheid om deze te openen. De wijn stelt niet teleur: fraai uitgerijpt, mooie neus met kruiden en sigarenkistjeshout, opgevoed op nieuw hout, zoveel is duidelijk. Ik kan de druivensamenstelling niet achterhalen, maar de toegestane druiven in Côtes du Duras zijn de bekende Bordeaux druiven: canernet sauvignon, cabernet franc, malbec en merlot. De wijn heeft een prettige rondeur en lichte fluweeltoets. Voor we er erg in hebben is de fles leeg, bij hoofdgerecht en stukje kaas. In die schaduw gebieden kán het dus wel: hele mooie wijnen maken.

Moscofilero 2008 Domaine Skouras, Peloponesse

Altijd mooi als een wijnbouwer vertrouwen heeft. Op Domaine Skouras "we don't just maken wine. We flirt with whites that turn heads" -zegt de website. Hou ik wel van. Volgens mij heb ik nog nooit een Moscofilero gedronken. Deze Griekse Moscofilero open ik met enige voorzichtigheid, past de wijn bij de asperges die we gaan eten? Ik las vooraf dat de druif wel iets heeft van Muscat. Nou, dan moet het kunnen, dacht ik. De website van de producent leert het volgende over deze 100% Moscofilero: Fermented in stainless steel vats. Short skin contact, no malolactic fermentation and short aeging over fine lees. Flowery, crisp acidity, intense on aromas and flavors. De wijn heeft wat kleur ontwikkeld. Ik vind anijs in de neus, vrij duidelijk zelf. De smaak heeft mooie zuren en heel duidelijke mineralen. Lekker glas wijn, heel leuk om te ontdekken.

 

www.skouraswines.com

Hochheimer Kirchenstück 2002 Riesling Spätlese, Franz Künstler, Rheingau

Een dag hard gewerkt. Lange dag. Belachelijk lange dag. Van de deur uitstappen tot de deur binnenstappen, vijftien uur. Zo'n dag dus. En ik wil nog iets drinken. Geen digestief of whisky. Want morgen is er weer een dag. Wil geen risico lopen op hoofdpijn. Rode wijn staat open, maar staat me tegen, zo laat. Die rode wijn drink ik graag bij de maaltijd. Welnu, op zo'n moment is een riesling een geweldige keuze. Deze Hochheimer Kirchenstück heeft zo'n tien jaar in de kelder gerijpt. En heeft een adembenemend perfecte balans tussen zoet en zuren. Franz Künstler is een tovenaar. En steeds als ik zo'n riesling proef, denk ik: waarom in hemelsnaam leg ik niet méér riesling in de kelder.

Doña Isabel II Málaga

Een tegendraadse wijn. Onmodieus. En daarom zo leuk, wat mij betreft. Uit een diep hoekje in de kelder duikt deze fles op, goed ingepakt in bubbeltjesplastic – nog van de verzending. Gemaakt van de druivensoort Moscatel de Alejandría. Deze zoete wijn (diep donkerbruin van kleur) heeft 84 maanden rijping op vat achter de rug.

De druiven zijn in de zon gedroogd vóórdat ze zijn gebruikt voor de fermentatie in houten vaten. De aanbevolen serveertemperatuur is 14º C, maar ik serveer graag uit de koelkast. Heerlijke krentjes in de neus, noten en vijgen. Alleen dat snuffelen is al fijn. De smaak is… niet echt gemakkelijk te omschrijven… uitstekende balans door frisse zuren, maar natuurlijk wel volzoet, karamel… lang nahangend. Perfecte-voor-het-slapen-gaan-wijn.

www.spaansewinkel.nl

 

L’Arcione 2007, colli orientali del Friuli, Azienda La Tunella

Wie niet beter weet en deze namen ziet, denkt aan Opera sterren: Pignolo en Schioppettino. Deze wijn is gemaakt van twee Italiaanse opmerkelijke druiven. Beide druiven komen voornamelijk voor in Friuli. Pignolo betekent in het Italiaans zoveel als ‘kieskeurig’. Schioppettino staat voor ‘geweerschot’. De Pignolo heeft lage rendementen en maakt intens diep gekleurde, stevige wijnen, geschikt voor houtrijping. De Schioppettino geeft aromatische wijnen met soms een pepertoets. Met dit glas ben ik echt gelukkig. Je steekt de  neus in het glas en je weet meteen: serieus glas. Kruidige tonen en veel mineralen. Lichte pruimentoon en een zweem rood zomerfruit. Lekkere harmonieuze smaak met souplesse. Drink ik de wijn bij het eten, dan gebeurt er iets! We drinken de wijn bij geroerbakken broccoli met zijhaas. Het vlees is aanvulling op de groente. Het roerbakken gebeurt met dunne schijfjes geschilde gember, lenteuien en knoflook. Bij de groente komt zijhaas die is gemarineerd in wat sojasaus. Bij de bereiding wordt ook Shaoshing wijn en wat oestersaus gebruikt. Prachtig recept van Yan Kit So. Wij aten dit met mie. Bij het eten komt in de wijn ineens mocca, chocolade en ook cederhout/sigasrenkistjes naar voren. En een fluweeltoets. Nou ben ik altijd al dol op curieuze flesjes van bijzondere druiven, maar als die wijn zich opent als een pauwestaart, dan ben ik helemaal verkocht.

Clos du Marquis 2001 Saint Julien

We hebben een Koning. Natuurlijk is er niks mis met oranje tompoucen en is een Oranjebitter niet te versmaden op deze laatste Koninginnedag. Maar het lekkerst is natuurlijk een toepasselijke wijn, dat is Clos du Marquis 2001 geworden. Vanwege die mooie kroon op het etiket. Afgelopen weekend zag ik in Scheveningen ineens deze wijn uit 2007 per glas verkrijgbaar, in restaurant Lemongrass. Doen, dacht ik. Prima op dronk, met een lekkere fluweeltoets. Dat was de Generale Repetitie om het zo maar eens te zeggen. De 2001 is ook op dronk en mag best een adellijke wijn heten. In de neus fraaie sigarenkistjes. Een zweem van kers en ook kreupelhout, kruiden. Sappige smaak. Leve de Koning!

Pecorino 2012 Terre di Chieti, Umani Ronchi, Osimo

Pecorino?  Schapenkaas. Maar het is óók de naam van een druif. Van het domein Umani Ronchi. De Pecorino heeft als IGT Terre di Chieti en komt uit Abbruzen, waar dit wijnhuis uit Marche óók belangen heeft. Pecorino noemt men in Italië ook wel de druif van de schapen, een druif met een lage opbrengst, gedoemd om te verdwijnen. Daar is in 2005 een stokje voor gestoken door Umani Ronchi, die autochtone druiven wil handhaven. De neus heeft tonen van citrus, de smaak heeft prettige en frisse zuren. Dit is een prima glas, gedronken bij een vitello tonnato. Het assortiment van dit wijnhuis beslaat wijnen uit de Marche en enkele uit de Abruzzen. Men beschikt over 250 hectare wijngaarden, het bedrijf bestaat sinds 1955 en wordt geleid door Massimo Bernetti en zijn zoon Michele.

www.umanironchi.com

Ruinart Champagne millesime 2005

We lunchen met een linzensalade met geitenkaas, een simpel maar verrassend lekker gerecht, naar een recept van Paul Fagel. De geitenkaas gaat nog even onder de grill en krijgt daardoor een weldadig zacht-warme structuur. Over de salade sprenkelen we druppels alceto balsamico azijn. We vieren een verjaardag. Daarbij drinken we Ruinart Champagne van het jaar 2005. Wat mij betreft een archetype champagne: verfijnde mousse, in de neus gist, granny Smith appeltjes. Een harmonieuze smaak met verfijning en elegantie.

http://www.ruinart.com/

Chablis Les Clos 2004 Dauvissat

Eén keer bezocht ik Chablis. Ik had een nieuwe fotocamera gekocht en wilde fotograferen in de wijngaarden. We reden naar mooie glooiende wijngaarden en ik maakte foto's in een soort 'kom' - je voelt als het ware dat hier mooie wijn wordt gemaakt. Zo'n zelfde ervaring had ik eerder in Quarts de Chaume (een microklimaat in de Loire) en in Morgon Cote de Py (een Cru de Beaujolais). Toen ik later de foto's liet zien aan een wijnhandelaar, zei hij: Daar sta je bij de mooiste wijngaarden die er daar zijn! Ik was dit al weer vergeten, maar het verhaal komt nu weer terug na het proeven van deze wijn: Chablis Les Clos. Ik kocht deze wijn in een december-opruiming van Pasteuning in Amsterdam. Zelfs in de opruiming was dit nog een kostbare fles. En ja, zoiets bewaar je voor een mooi moment. Pasen 2013. De wijn heeft nauwelijks kleurontwikkeling. De neus is mooi, zegt Lief. Ja, maar definieer nou eens wat je ruikt? vraag ik. Dat is lastig, heb ik zelf ook gemerkt. Het bouquet is druivig, die kenmerkende chardonnay rokerigheid zit er in. Maar ook wat peren, amandelen en mineralen. De aandronk is fris, mooie zuren en lekkere bitters, Vooral valt op hoe elegant en verfijnd dit glas is: dit is complete harmonie, hier valt niets meer te wensen.

Chergui 2008 grand vin rouge du Maroc

Vrolijk etiket. Wijn uit Marokko. Best wel een crisiswijn, als je kijkt naar de schappelijke prijs. Drink je buiten deur in het café een glas wijn, daarvoor koop je van deze wijn een hele fles. Dus proef ik kritisch... het kan immers niks zijn, voor die prijs. Maar zie... deze wijn smaakt soepel en prettig. Er staan geen druiven op de fles, de wijn proeft warm, met wat drop. Gemaakt van carignan, cinsault en grenache. Een goed gemaakt glas. Aanbevolen bij grillades, couscous en tajines, zo leert het achteretiket. Als ik nog eens goed kijk, zie ik dat de wijn is geimporteerd door Flying Vintners (goede grap) uit... de Gironde. Het zijn dus Bordeaux-handelaren die deze wijn van het domaine des Ouled Thaleb hebben geimporteerd. 's Avonds nog eens een glas gepakt - de wijn gedronken bij een tournedos, krieltjes en wortel - en dezelfde ervaring. Wat ik zelf charmant vind, is dat deze wijn uit 2008 komt. Meestal koop je in de super wijnen die hooguit een jaar oud zijn. Deze wijn heeft nu een goede balans.

 

Wijn gekocht bij Colruyt

Oloroso sherry, Delgado Zuleta, Monteagudo

Delgado Zuleta is één van de oudste huizen in het gebied van Jerez de la Frontera. De historie van dit huis gaat terug tot 1719. Een snelle search op het web leert dat de huidige naam bestaat sinds eind van de 19e eeuw toen sherry floreerde en Delgado Zuleta leverancier werd van het Spaanse hof – wat ze nog steeds zijn. Het huis is een familiebedrijf. Deze Oloroso sherry is een fraai glas met een nootachtige neus en een volstrekt harmonieuze en prettige ronde smaak. Een mooie droge sherry, die ik eerlijk gezegd kocht om een gerecht te maken, maar die zich een uitstekend zondagmiddag aperitief toont. Voor de sherry’s worden alleen Palomino-druiven van de beste Albariza-gronden (Jerez Superior) verwerkt. Maar liefst 85% is bestemd voor de productie van de Manzanilla. Oloroso is niet gemakkelijk te vinden, maar o wat is het lekker!

Chenoy 2010 Taille aux Renards, vin de pays des jardins de wallonie

Van domaine de viticole du Chenoy komt een rode wijn uit België. Wallonië om precies te zijn. Philippe Grafé maakt een wijn van de druivensoorten Pinotin en Cabertin. Druiven die in 1991 in Zwitserland zijn gecreëerd, zo leert het achteretiket. Het etiket ziet er gelikt uit. De wijn uit 2010 werd voor het eerst gemaakt op basis van spontane gisting. De wijn is rond en fruitig, charmant en evenwichtig. Zegt de wijnmaker. Kan ik het best mee eens zijn. Het is een curieus flesje, dat ik verder vooral zou typeren als een pretentieloze sloeberwijn. Maar dan proefde ik de wijn na een hele lange dag werken en veel reizen; het zou best eens kunnen dat de wijn op een ander moment genoten meer smaakexpressies geeft.

Marzemino 2008, Casata Monfort, Trentino

Marzemino is een van die autochtone curieuze druiven in Italië, die nu vooral te vinden is in de regio Trentino-Alto Adige in het noorden van Italië. De druif ontleent enige bekendheid aan zijn vermelding in de opera Don Giovanni van Wolfgang Amadeus Mozart. Het is een druivensoort die laat rijpt en gevoelig is voor schimmel. Deze wijn is fris en wint je meteen met zijn olijke  kruidige neus waarin véél rood fruit. De wijn is donker van kleur en heeft allerlei smaakcomponenten: ik proef wat framboos, pruim en wat ik noem hap sap, je hebt meteen zin in een volgende slok. Ik hou van de wijnen van dit huis Casata Monfort uit Noord Italië, ze deugen altijd. Dit is een lekker glas, dat nu in februari gedronken, al een doorkijkje geeft naar de lente.  

Serre 2010 Salento rosso

Italië lijkt op de wereldbol op een laars. De hak van de laars is Apulië en daar komt deze wijn vandaan. Het domein van de twee palmen heeft ook een klein ezeltje op het etiket gezet. Maar de fles vind ik vooral interessant omdat de wijn is gemaakt van een druif waar ik nooit eerder van hoorde: susumaniello. De druiven zijn met de hand geplukt, in kleine mandjes vervoerd naar de wijnkelder en na gisting zes maanden gerijpt op eikenhouten fusten. De wijn heeft een machtige neus met espresso, mocca, pure chocolade, kruidigheid en een framboostoets. Uiterst soepele en frivole aandronk, streling van de tong. De wijn is liefelijk, een innemende spring in het veld.

Pullus 2011 Blaufränkisch, Slovenië

Bescheiden zijn ze niet, in Ptuj Winery in Slovenië. Op het etiket zien we pictogrammen hoe we van de wijn kunnen genieten: eerst de kleur bekijken (oog), dan lekker ruiken (neus), vervolgens de proef op... jawel, de tong en dan kan de wijn een plaatsje krijgen in ons hart. Smaak komt uit je hart! staat op het etiket. Onder de pictogrammen lezen we: Ptuj, Slovenië, Europa, Wereld, Universum. Dat bedoel ik: niet zo bescheiden, wel zelfbewust. En zelfbewust mag je best zijn als het bedrijf al bestaat vanaf 1239. Ik meende dat ik deze wijn al gedronken heb bij een etikettenproeverij op de wijnsociëteit van Hans, maar terugkijkend in mijn aantekeningen was dat een witte wijn van Fürmint. Die vond ik toen opmerkelijk leuk, eerlijk gezegd vooral omdat mijn verwachtingen bij wijn uit Slovenië laag is. Ik kreeg een schrobbering van Nello, die me vertelde dat Slovenië immers grenst aan Italië. Enfin, de kaart even bekijken. Ptuj ligt zo'n 200 kilomter van de grens van Noord-Oost Italië en vlak onder Oostenrijk tegen de Hongaarse grens. Hoe dan ook. Deze wijn is prima. Lekkere fruitneus, soepele hap sap smaak (je wilt graag een volgende slok, hap sap) en in goede balans. Er is veel zorg gegeven aan de uitmonstering van de fles: etiket met spotvernis op de naam, achteretiket met extra informatie, website, facebook etc. Daar staat ook dat de wijn is gerijpt op houten fusten, maar dat zullen hele grote zijn geweest, denk ik. De wijn is niet kostbaar, verkrijgbaar bij onze grootgrutter. Fijn glas voor alledag. De witte Fürmint ruikt fris, naar bloemen (jasmijn) en mineralen. Is een lekker aperitief. 

Château Le Thil Comte Clary 2005 Pessac Leognan

Château le Thil Comte Clary grenst aan Château Smith Haut Laffite, Carbonnieux en Les Carmes Haut Brion, bekende namen. De eigenaren van het domein hebben - zo staat te lezen op internet - familieonenigheid en waren gedwongen om het domein te verkopen. De eigenaren van Smith Haut Lafitte hebben het chateau, het park en 11.6 hectares gekocht; de eigenaren van Les Carmes Haut Brion kochten 5,6 hectares. Ik las dat die 5,6 hectares volgend jaar simpelweg bij Les Carmes Haut Brion worden gevoegd (en dan een veelvoud opleveren van de huidige prijsstelling). OP zoek naar wijnen voor een 'interessante buurdomeinen van Grote Namen' liep ik tegen deze Pessac Leognan aan. De kleur is fraai ontwikkeld. Echt zo'n dakpannen-terra kleur aan de rand. De neus ruikt een Klassieke Bordeaux met als eerste karakteristieken: kreupelhout, kers en potloodslijpsel, wat laurier maar een hele leerwinkel. Na de plezierige neus is de aanzet in de mond ineens strak, mineralen en terroir getypeerd. Serieus glas. De wijn presenteert zich na een kaassoesje al met wat meer rondeur. In de neus ruik ik ook een kruidencocktail met een vleugje provencaalse wind. Bij doorproeven veel rondeur en een hele fijne wijn. Ook elegantie. De wijn is gemaakt van cabernet sauvignon en merlot. De wijn uitgekozen om kalsfslever met uitjes te begeleiden.

Domaine Richou 1997 Les 3 Demoiselles, Coteaux de l’Aubance

Deze fles beschouw ik als één van de pareltjes uit mijn kelder. Het is niet alleen een bloedmooie wijn, we hebben ook een emotionele band met Domaine Richou en in het bijzonder Coteaux de l’Aubance. Daar maken ze van chenin blanc van oude stokken een wonderschone wijn met viefe zoetheid. Drieëntwintig jaar geleden proefden we daar dezelfde cuvee 1989, die was weggelegd door Pa Richou in enkele volstrekt nieuwe houten vaatjes. Mogen we die kopen? Ja, dat wel. Maar de wijn zou pas in december worden gebotteld. Enfin, zo gezegd, zo gedaan. En we tuften in december naar de Loire om onze flessen op te halen. Flessen uit het geboortejaar van onze dochter. Die we dus nu bij hoogtijdagen, bijzondere verjaardagen e.d. opnieuw weer drinken. Inmiddels is de 1997 vijftien jaar oud en… een beeldig plaatje. Neus met honing, volle Rubensiaanse smaak, prachtig mahonie kleur. Wanneer drink je die? Nou, vandaag bijvoorbeeld. Op zo’n kille decemberdag, buiten gaan zonder shawl en jas is vragen om problemen met een temperatuur rond het vriespunt. Binnen snij ik wat stengels bleekselderij om te dippen in filet americain. Ik snij zuurdesem roggebrood om die te beleggen met een vers aangesneden wildpaté. Ach wat… al dat calvinisme. Zo’n parel uit je kelder, die moet je op iedere dag kunnen genieten.

http://www.domainerichou.fr/

 

Amentos, Moscato di Cagliari 2008, Sardus Pater, Sardegna

In het brede spectrum van wijnen dat beschikbaar is, nemen de dessertwijnen een eigen plaats in. Door de jaren heen wisselen de voorkeuren van de consument. Soms ontstaat er een heuse hype, zoals indertijd met de zoete rosé (Mateus Rosé, Rosé d’Anjou), met sherry en de afgelopen jaren met prosecco. Zoete dessertwijn heeft bij mijn weten nooit zo’n glorieperiode gehad. Terwijl het de moeite waard is zo’n flesje in de koelkast te hebben staan. De wijn blijft een week of langer goed. Deze Sardijnse mocaatwijn ruikt naar abrikoos, is soepel en harmonieus. Lekker als glas om de eetlust op te wekken, bij een plakje paté, en ook lekker na de maaltijd. Wij dronken de wijn onder meer bij een plateau de fromages. Prima bij de blauwaderkaas. Ook lekker als je bij winterse omstandigheden thuis bent gekomen, gladheid, ijs en sneeuw achter je liggen, schoenen uit, lekker op de bank ploffen en dan… Klik HIER voor de technische specificaties.

Blandy’s Madeira 1940 Sercial

Madeira is de versterkte zoete wijn die genoemd is naar het eiland Madeira. We spreken van een versterkte wijn, omdat wijnalcohol is toegevoegd. De wijnbouw op Madeira stamt uit de 17e eeuw. Oorspronkelijk werd Madeira van vier druivensoorten gemaakt, waardoor vier Madeira soorten geproduceerd werden. De naam verwees naar de druivensoort die gebruikt werd. Sercial was een droge Madeira, Verdelho was een halfdroge, Bual was een halfzoete en de Malsey was een zoete Madeira. Nu worden de verschillende soorten Madeira meestal gemaakt van de Tinta Negra die met kleine hoeveelheden van de traditionele druiven op smaak wordt gebracht. Nu maken we een onderscheid naar de smaak: dry, medium dry, medium sweet en sweet. Madeira krijgt onder meer zijn karakter omdat de wijn in eikenhouten vaten van 480 liter bij 45 graden Celsius in hete loodsen wordt bewaard. Als de wijn na enkele maanden uit de loodsen komt, heeft hij de karakteristieke enigszins rokerige, gekaramelisseerde smaak. De traditionele wijnhuizen laten de Madeira vijf jaar lang op houten vaten rusten en verwarmen door de zon. De beste Madeira wijnen zijn “vintage”, dat wil zeggen: van één oogstjaar. Vintage is een kwaliteitskeurmerk. Om deze te verkrijgen moet de wijn van één druivenras zijn gemaakt en minstens 20 jaar in een vat gerijpt zijn. Een speciaal daartoe ingericht instituut, Instituto do Viho da Madeira, beoordeelt of de Madeira de naam “vintage” mag voeren. Madeira behoort tot de langst houdbare wijnen ter wereld. Toen ik voor het eerst een glas Madeira van 1900 had geproefd, dacht ik nóóit iets ouders te drinken. Maar wijnvriend Hans bracht een 1875 op tafel. Een ervaring om nooit te vergeten. Diezelfde Hans zet een Madeira 1940 in bij een proeverij. Een héél complexe neus met tonen van koffie, caramel, rozijnen, toffee, wierrookimpressie. Hans noemt de neus heftig. Ik ben ‘verkocht’ bij deze Madeira, mahoniekleur met lichtgroene rand, met zo’n heerlijk complexe neus, alleen het ruiken is al een genoegen. Ik ruik hier oude textielfabriek – een zweem daarvan ruik je nog als je door het Tilburgse museum de Pont loopt. Speculaaskruiden, amandel en marsepein. De smaak is prachtig droog. Een droom van een meditatiewijn

Vernaccia di Oristano 1971 “Antico Gregori” Contini, Sardegna

Van je wijnvrienden moet je het hebben. Wijnvriend Henk koopt in 1985 deze bijzondere fles van 100% vernaccia van het eiland Sardinië. Een topcuvee die alleen gemaakt wordt in de mooiste jaren. 1971 is dus zo’n jaar. Wat gebeurde er in dat jaar? De Nasdaq gaat van start. Net als de eerste abortuskliniek van Nederland. Ajax verslaat met 2-0 Panathinaikos en wint de Europacup. GVAV gaat Fc Groningen heten. Het geboortejaar van Máxima Zorreguieta. En Annie MG Schmidt brengt een nieuw boek uit: Pluk van de Petteflet. Deze vernaccia ondergaat een minimale rijping van… minimaal tien jaar op kastanjehouten vaten. Henk zal hebben gedacht: wat de wijnmaker kan, de wijn met geduld wegleggen om te rijpen, dat doe ik ook. Hij koesterde deze fles 27 jaar in de kelder. De kurk gaat – niet zonder moeite, hij verbrokkelt – na 41 jaar uit de fles. Om te genieten met wijnvrienden. We zien in het glas een mahoniehouten kleur. De neus heeft vaag iets weg van sherry; de wijn is gemaakt op soortgelijke wijze, met het solera-systeem. In de neus herken ik caramel en amandel. De smaak is verrassend droog, een meditatiewijn.

http://www.vinicontini.it/aboutus.html

Yves Cuilleron Syrah Rosé ‘Sybel’ 2007, vin de pays

Het is een fijn gevoel. Je krijgt een wijnkaart. En daar staan nauwelijks tot geen geheimen op. Ik kan  me het tegenovergestelde gevoel zó goed voorstellen: alles op de kaart is abacadabra. Zeker als de wijnkaart alleen namen en prijzen (zonder beschrijving) bevat. Dan is de vlucht naar een huiswijntje of juist een wijnarrangement vooral een opluchting. Zelf kan ik juist enorm genieten van het beoordelen van een wijnkaart: maakt de restaurateur klassieke keuzes of juist innovatief? Is de kaart compact of een kleine bijbel? Zijn de jaargangen recent of gerijpt? Hebben ze een goed assortiment halve flesjes?

We gaan een hapje uit eten op vrijdagavond. Zijn allebei moe. En dan hebben we behoefte aan eenvoud, langzaam het weekend in glijden. We kiezen voor een wildpaté vooraf en daarna kiest de een een visgerecht met bearnaisesaus en de ander konijn met aardappelpuree, zuurkool en jus. De keuze valt voor de wijn op één fles die de hele maaltijd moet begeleiden: rosé ligt voor de hand, maar staat mij meestal tegen. Dat verandert als ik de naam Yves Cuilleron zie. Uitstekende wijnboer. De wijn smaakt zoals we die wensen: een vleug van kruidigheid, niet zo veel fruit meer (vijf jaar oude rosé, die flessen moeten op) maar wel een prettige rondeur en best wel power. Lekker gekoeld is het echt een pretentieloze disgenoot, voor ons de ideale vrijdagavondwijn. Na het hoofdgerecht hebben we ieder nog een half glas, dat het prima doet bij kaas toe.

Yves Cuilleron bewerkt in de Rhone maar liefst 56 hectare wijngaarden. Het meest beroemd is hij door de Condrieu (7 hectare), de meeste kans om een fles van hem te treffen heb je met Saint Joseph (15 hectare rood en 6 hectare wit) en Vin de France (15 hectare). Jaarlijks verstouwt Cave Yves Cuilleron maar liefst 300.000 flessen. Cuilleron maakt maar één rosé van syrah: deze wijn heeft de naam Sybel. Dat is geen naam van een wijngaard of lieu-dit, maar staat gewoon voor aardige/goede syrah. De wijngaarden hebben graniet en alluviale grond, dat is los  materiaal dat ooit door een rivier is afgezet. Cuilleron gebruikt nauwelijks insecticiden of pesticiden, het aantal behandelingen is beperkt en afhankelijk van het weer. De wijngaarden worden bewerkt met heel weinig mest, met biologische principes. Hij past een groene oogst toe, voor een betere rijping van de resterende wijntrossen. De druiven worden met de hand geoogst. Alcoholische en malolactische gisting in roestvrij stalen vaten met temperatuurregeling met inheemse gisten. Daarna rijpt de wijn zes maanden in kuipen en vaten.

http://www.cuilleron.com/index.htm

 

Moscatel Guardia, Málaga, Bodegas Antigua Casa de Guardia

Wisseling van de zomertijd naar de wintertijd. Herfstregens. En dus vele kilometers lange files op de wegen. Straffe wind. Regenkou. Vroeg donker. Is het gek dat mensen een herfstdepressie krijgen? Dacht het niet. Dus die moeten we bestrijden. Met een knapperend haardvuur. Met lekker warme chocolademelk. Met een dik boek. Met het in ere houden van tradities. Zoals vandaag op Sint Hubertus… ik heb vanmorgen mijn gewijde Sint Hubertus broodje bij het ontbijt genuttigd en ben dus weer een jaar beschermd tegen de hondsdolheid. Er zijn van die wijnen die goed passen bij een jaargetijde; voor mij past Moscatel uit Málaga heel goed bij dit jaargetijde. Gemaakt van Moscatel de Alejandría (85%) y Pedro Jiménez (15%). De wijn heeft 2 jaar gerijpt op vaten van Amerikaans eiken. In de neus een expressie van vijgen en pruimen, in de mond het ultieme gevoel van krentjes. Tikje vettige wijn van ingedroogde druiven waardoor het suikergehalte geconcentreerder is. Fris en elegant. Het is helemaal niet verkeerd een flesje Málaga in de koelkast te zetten.

www.casadeguardia.com

In Nederland verkrijgbaar bij www.spaansewinkel.nl

Fitz-Ritter 2002 Rüdesheimer Cabernet Dorsa

Om maar met de deur in huis te vallen: deze wijn uit de Pfalz staat in de top 3 van de allermooiste Duitse rode wijn die ik ooit dronk. Vrij donkere kleur met nauwelijks evolutie. En de wijn is toch al tien jaar oud. Zo’n overheerlijke adelijke en rijke neus met cederhout, kruiden en laurier. Ruik je dit blind, dan is Duitsland  wel het laatste waar je aan denkt.  Volronde aandronk met sap, kersensap. Nog een duidelijke <bite>, tannines. Dit is een strenge wijn – and I love it. N. zegt dat de wijn al een ‘vriendje’ is, haar manier om aan te geven dat ze de wijn waardeert en dat er zachte souplesse en rondeur aanwezig is. Toch vind ik het een pittig glas. En gewoon extreem lekker. De wijn blijft bovendien lang hangen, zo’n afdronk is altijd een prima teken. Prima druif, die cabernet dorsa...

Quarz 2010, Cantina Terlan, Trento Alto Adige

Wijn  gemaakt van sauvignon, opbrengst 42 hl/ha. Met de hand geoogst, druiven geselecteerd, daarna zijn de druiventrossen als geheel geperst, de fermentatie vindt plaats onder temperatuur-gecontroleerde omstandigheden. De helft van de wijn is gelagerd op roestvrijstaal, de helft heeft negen maanden op houten fusten gerijpt. Uiteindelijk is een blend gemaakt in mei, om de wijn in augustus 2009 op fles te brengen. “Dit is de mooiste witte wijn uit Italië”, zegt Bertram van Zwol resoluut. En terwijl ik de fles al in mijn hand heb, gaat de kurkentrekker in de hals en de kurk eruit. Proeven! En ja hoor: die karakteristieke neus van sauvignon, zeer expressief, een neus van brandnetel en kruisbes. Elegante finesse. Sap, van dat sap waardoor ik meteen een nieuwe slok wil drinken, en dat noem ik hap sap! Zou blind geproefd zó voor een Pouilly Fumé kunnen doorgaan – een hele goede dan. Ik neem meteen nog een flesje als Bertram aangeeft dat de wijn kan rijpen. “Ik dronk 1995 onlangs en die was springlevend.” Kijk, daar hou ik van. 

Wijn gekocht bij Henri Bloems Vinotheek, Breda

Website van het domein: http://www.cantina-terlano.com/en/

 

Terre di San Leonardo 2007, Vignetti delle Dolomiti igt, Marchese Carlo Guerrieri Gonzaga

Heb je ook flesjes van curieuze druiven?, vraag ik. Ehhm, nee, eigenlijk alleen van bekende druiven. Maar probeer dit eens, dit is een curieuze herkomst: vignetti delle dolomiti. Deze wijn is gemaakt van een Bordeaux blend van druiven, zegt de wijnhandelaar. Zo gezegd, zo gedaan. En ik drink deze wijn aan het begin van een lang weekend, bij een gegrilld eendeborstfilet  en zuurkoolstampotje. De wijn toont zich ‘een vriendje’ zoals mijn Lief dat noemt. Soepel, harmonieus, prettig, goed doordrinkbaar. Neus met een vleug laurier en wat pruimen. Dit is een lekker glas, nu vijf jaar oud, een plezierwijn. De wijn heeft gerijpt op grote fusten van slavonisch eikenhout (80% van de druiven, 18 maanden) en het resterende deel op kleine fusten van Frans eikenhout (6 maanden). Dat hout is werkelijk perfect gedoseerd en stoort geen millimeter. Het doet mij terugdenken aan mijn eerste eigen proeverij – eenentwintig jaar terug – bij de wijnsociëteit. Ik had toen een Italiaanse wijn van een Bordeaux blend naast een Bordeaux gezet. En verhip… die rode wijn werd feilloos gedetermineerd: klassieke druiven maar dan uit Italië. Het maakte dat ik met ontzag naar de proevers in het gezelschap opkeek.

Amigne 2010, Collection Chandra Kurt, Wallis, Zwitserland

Chandra Kurt. Misschien nooit van gehoord? Toch is ze niet zomaar iemand. Ze is een Zwitserse oenoloog, dochter van een hoogleraar en geboren in Sri Lanka. De kenners weten haar te waarderen, want ze maakt deel uit van de redactieteams van Hugh Johnson’s Pocket Wine Book, Tom Stevenson’s Wine Report en Stuart Pigott’s Wein spricht Deutsch. We hebben hier een fles die is geselecteerd door Chandra Kurt van een druif waarvan maar een luttele 40 hectares ter wereld zijn aangeplant. In Zwitserland. Wijnvriend Hans Lodewijkx zette deze bijzondere fles in bij een wijnproeverij met alleen maar autochtone druiven. Het type proeverij waar de echte liefhebber zijn vingers bij aflikt. De wijn heeft maar liefst 15 procent alcohol maar dat stoort niet. In de complexe neus is van alles te ontdekken:  amandelen, stallucht, enige kruidigheid. Ik ruik ook wat ei, zuivel en hazelnoten. Het goede concentraat komt tot uitdrukking in een sappige, prettige wijn met goede zuren en een bittertje. Voor mij een sierraad aan tafel. Echt iets waarmee je wijnvrienden die op bezoek komen kunt verrassen.

Gran Condesa deToro 1991 Crianza del Onóloge Ramón Ramos Sánchez

 

Als wijn kan rijpen, dan drinken we die nogal eens te vroeg. Is mijn overtuiging. Deze Spaanse wijn van 100% Tinta de Toro is een mooi bewijs. Na eenentwintig jaar heeft de neus zich prachtig ontwikkeld met tonen van drop, kreupelhout, ceder, chocolade en drop. Wow, dit ruikt echt lekker – zonder overweldigend te zijn. De smaak is sensueel zacht en (eerlijk is eerlijk) nu wel zó uitgerijpt dat de wijn op moet. De neus is een feestje. Ik herinner me dat de wijn nogal hard en ontoegeeflijk was nadat ik die gekocht had. Maar tien jaartjes extra flesrust.. ha, dat doet de wijn goed.

Benanti Pietramarina 2003, Carricante, Etna, Italië

De overgrote plas witte wijn drinken we jong. Een klein deel kan rijpen. Zoals deze wijn van vulkanische grond, goudkleurig – gemaakt van de carricante druif.  Jancis Robinson maakt niet veel woorden vuil aan de beschrijving van deze druif: zesty Eastern Sicilian. Daar moeten we het mee doen. Mijn vertaalprogramma ‘pakt’ het woord zesty niet. Maar de Oxford Advanced Learners Dictionary biedt uitkomst. Zest staat voor1 great interest or pleasure en 2 pleasing or stimulating quality of flavor. Plezierige Oost-Siciliaan, dus. Is dat zo? De wijnstokken staan in de buurt van de Etna vulkaan. We gaan het proeven. Mijn medeproevers ruiken mandarijn, honing, boenwas, een oude champagneneus, rijpe appels en cider. Dat stemt overeen met mijn aantekeningen: een neusje van edik (een verfijnde azijn) met bloemen en roomboterbabbelaars. De smaak is tamelijk hoog in de bitters, in de smaak sherrytonen, amandel en champignons. Uiterst interessant glas – wel een echt liefhebbersglas. Om eens lekker bij te converseren.

Château Saransot-Dupre 2009 Bordeaux

Met een wijnhandelaar bespreek je zwaarwegende vraagstukken. Wat je wel en niet oplegt bijvoorbeeld. Witte Bordeaux – droge – is een hiaat in mijn kelder. Dat kan zo maar gebeuren. Het is David die mij attendeerde op Pessac Leognan – en hoe jammer het is als je dat níet in de kelder oplegt. Wijnhandelaar Wim trok deze fles uit het rek, nadat hij mijn verhaal over de ontbrekende witte Bordeaux hoorde. Probeer deze eens, een witte wijn uit Listrac. Dat is best curieus, want Listrac is rode-wijn-land, zoals de hele Medoc. Oenoloog Yves Raymond is de derde generatie van de familie Raymond. Volgens Wim doet de witte Saransot-Dupre niet onder voor andere witte wijnen uit de Medoc, zoals Blanc de Lynch Bages en Blanc de Chasse Spleen. Gemaakt van 60% Sémillon (oude wijnstokken) en 40% Sauvignon Blanc en een lagering van 9 maanden op nieuwe en jonge eikenhouten vaten. De wijn heeft heel verfijnde citrustonen en fraai vanille. Het is een genot deze uitgebalanceerde wijn te drinken.

Lalinda 2009, Colli Orientali del Friuli, La Tunella

Ik zag de druif Malvasia staan bij deze fles en dacht terug aan de mooie Malvasia die ik ooit dronk in het fraaie wijnrestaurant Cul de Sac in Rome. Die wijn kwam uit Lazio en maakte diepe indruk op me. Dus fluks deze fles (deze komt uit Friuli) meegenomen om eens te kijken of die ervaring herhaalbaar is. Deze speciale cuvee is gemaakt van 70% malvasia druiven en 30% ribolla gialla, een druif waar ik nog nooit van heb gehoord.  De fles is zwaar, een soort champagnefles. De wijn is op grote fusten gelagerd van Slavonisch eikenhout. We drinken deze wijn onder andere bij een antipasti van paprika met kappertjes en als hoofdgerecht in roomboter gebakken roodbaarsfilet, aardappeltjes en salade. De wijn is volstrekt volmaakt. Zo’n wijn waaraan alles klopt. Elegant en met mooie zuren. Het is een wijn die uitermate harmonieus is. Doet me helemaal niet terugdenken aan die Malvasia in Rome, maar wat boeit dat? Als de malvasiadruif rijp is geoogst en met een mooi concentraat, dan is het absoluut een fijne droomwijn.

Websiste van het domein: http://www.latunella.it/  Nederlandse importeur: www.siletti.nl

Mas Amiel Vintage 2004, Maury

Avontuur zit in een klein hoekje. En er zijn talloze manieren om je leven een avontuurlijk vleugje te geven. Bijvoorbeeld met een chocoladeproeverij na het diner. Zo gezegd, zo gedaan. We nemen twee stukjes Valrhona Grand Cru chocolade (die komt uit de Rhône, bij Tain l’Hermitage), een met 85% cacao Albinao geheten, een met 65% cacao die Guanaja heet en Lindt chocolade uit Zwitserland, een 70% cacao variant met wat amandel erin verwerkt. Bij gerechten met chocolade of chocolade zonder meer kun je beter niet experimenteren met de wijn, maar een ‘klassieke combinatie’ maken. Er zijn ten minste drie wijnen die uitstekend combineren: Banyuls, Pedro Ximenez sherry of Maury. Mas Amiel is een toonaangevende producent van Maury in Roussillon. De vin doux naturel wordt gemaakt van grenache noir, in het productieproces wordt alcohol toegevoegd. De wijn  is harmonieus en elegant, bij chocolade komt een vrij prominente en aangename framboos-toon los. Echt genieten. Welke chocolade de lekkerste was? De Lindt combineerde het mooist met de Maury. Guanaja kwam daarna en de Albinao chocolade vind ik te heftig. Die heeft overigens ook voordelen, want je nuttigt daarvan niet veel. En het past dus heel goed in een afgewogen eetpatroon of dieet (altijd het glas halfvol zien). Die Lindt chocolade is zó lekker dat je moeiteloos een tablet opeet. En dus nog een glas Maury erbij.

Maitre chocolatier Lindt heeft eigen winkels in Nederland in Lelystad, Utrecht en Scheveningen, klik hier voor de website. Mas Amiel heeft een hele mooie en complete website, klik hier.

Meer lezen over Mas Amiel?  Lees het profiel op de onvolprezen Winedoctor. http://www.thewinedoctor.com/roussillon/masamiel.shtml

Monte Tondo Recioto di Soave 2009

Onze dochter heeft een belangrijke auditie gehaald. Dat vindt ze zelf heel spannend, en dat is het ook. Wij hebben er alle vertrouwen in dat haar talent tot uiting komt, maar het moet tijdens zo’n auditie op dát moment gebeuren. Alle reden dus om iets feestelijks te drinken. We openen een curieuze fles, ik heb nooit eerder Recioto di Soave gedronken. De wijn is gemaakt van 100% Garganega druiven die midden september met de hand zijn geoogst. In zogenaamde ‘fruttai’ kamers die speciaal worden geventileerd worden de druiven iets uitgedroogd. Daarna wordt er een mousserende wijn van gemaakt volgens de Charmat methode. De wijn is bijzonder delicaat. Opmerkelijk goudkleurige tint in het glas. Ik ruik en proef perzik, uiterst harmonieuze wijn met aangenaam zoetje, zo’n zoetje dat deze Spumante ‘yummie!’ maakt. De productiewijze maakt dat zo’n Spumante nog best aan de prijs is – maar het is een echte plezierwijn die zijn geld dubbel en dwars waard is. Het domein ligt ten oosten van Verona.

Website van het domein: http://www.montetondo.it/

Brunello di Montalcino 2006 Torre Terza

Desgevraagd geef ik sommelier Bas beleefd aan dat ik de wijnkaart best graag wil zien, maar mij heb voorgenomen mij  geheel te verlaten op zijn deskundigheid. Da’s minstens zo spannend. We proeven twee bepaald curieuze flesjes naast twee moderne klassieken. Het adembenemend mooie voorgerecht van gemarineerde sardientjes (het is sardientjestijd!) met bereidingen van tomaat en paprika krijgen we vergezeld van een delicate Bourgogne: Domaine  Dupont-Fahn Auxey-Duresses Cuvee Rose 2010.

We zien een ongewoon lichte oranje tint in het glas, die doet denken aan Blancs de Noir. Aangename fraicheur en prettige kracht, zoals een balletdanseres. De kleur kreeg de wijn doordat de pinot noir schillen zes uur bij het most verbleven. Bij een strokalf met eekhoorntjesbrood  komt de moderne klassieker die een glimlach op het gezicht tovert: Torre Terza Brunello di Montalcino 2006. Prachtige sangiovese wijn uit Toscane met uitstekende balans, een adellijke neus en dito smaak. De andere klassieker is een Pedro Ximenez sherry van Romate, een heel fijn sherryhuis, maar een cuvee die ik nog niet kende – Cardenal Cisneros. Een droom van een dessertwijn, volstrekt prachtige balans en uiterst geconcentreerd. Bij een dessert van zomervruchten met witte chocolade schenkt de sommelier uit een fles met een knaloranje etiket: Michele Taliano Birbet. Het is een viefe, ranke, opwekkende licht mousserende dessertwijn met 5,5% alcohol afkomstig uit Piemonte. Als ik het goed heb begrepen is de wijn gemaakt op de wijze van Moscato d’Asti. Het etiket vermeldt: Mosto d’Uva Parzialmente Fermentato. Zeer curieus en mede daarom heel leuk om te proeven. We kunnen heel tevreden Maitre Paul van de Bunt bedanken met een handdruk. Hij is een magiër. Daarna verpozen we nog even in de in Ubachsberg gelegen wijngaard De Fromberg. Maar daarover een volgende keer meer.

Website Restaurant De Leuf: www.deleuf.nl

 

La Castagnola 2006 Dolcetto d’Ovada, Castello di Tagliolo

Soms weet je het niet. En dat is niet erg. Je hoeft niet altijd verklaringen te kennen.  Ik stel vast dat schrijvers en journalisten vaak liefhebber zijn van geestrijk vocht. Waarom dat weet ik niet… Op een vrijdagmiddag wissel ik in de patio-tuin uitvoerig van gedachten met ghostwriter Martin. Die liet via twitter weten op vakantie te genieten van de wijnen van Piëmonte.  Ja… toen kon ik niet nalaten nog wat tips te twitteren. En zo raken we in gesprek over schrijven. Ghostwriters maken onder meer speeches. Voor wethouders, burgemeesters, Chief Executive Officers. Dat gaat natuurlijk een stuk beter na een goed glas. We wisselen dus ook van gedachten over wijn. Over Dolcetto. Een soepele wijn die je snel drinkt, zeg ik. Daarmee sla ik de plank echter compleet mis, als we naar deze Dolcetto d’Ovada kijken.

De Dolcetto druif is een gewaardeerde druif in het wijngebied Piëmonte. De druif komt oorspronkelijk uit Acqui en Ovada, vanuit deze twee plaatsen heeft zij zich verspreid over heel Piëmonte. De Dolcetto is een druif die met goede opbrengst en die vroeg rijp is. Hierdoor is ze minder vatbaar voor schimmels en kan ze ook groeien op plekken waar de laat rijpende Nebbiolo het niet goed doet. Deze wijn heeft rijpingspotentieel. Direct uit de fles geschonken trekt de mond nog samen. Geen allemansvriend die je opentrekt en eventjes wegdrinkt met vrienden. Ik besluit dus de wijn in de karaf te schenken. De wijn moet nog wat getemd worden en enkele uren in de karaf doen dan wonderen. Deze cuvee van Castello di Tagliolo  - een pracht kasteel, zie website – is gemaakt nadat in juli de helft van de druiven is weggeknipt, de zogenaamde groene oogst. Daardoor is het concentraat van de overgebleven druiven erg mooi. De inweking van de druiven duurde tussen de tien en vijftien dagen, waarna het sap is overgestoken op Franse barriques. Twaalf maanden mag de wijn rusten in die vaten. Hoe proeft de wijn na het decanteren? De kleur is diep robijnrood met een vage bruine rand. Je steekt je neus in het glas en denkt: aaah, mooi! Mineraliteit, potloodslijpsel en vooral veel morelkers. Ook ruik ik mooie pijptabak en vanille. De wijn komt fluwelig de mond binnen, goed geconcentreerd en veel souplesse. Heerlijk glas, direct aansprekend. Zeg maar het mooie meisje dat langsloopt en waar je meteen naar wilt fluiten. Het hout is fors aanwezig, dat maakt de wijn uiterst geschikt om bij te eten. Wel zou ik het hout typeren als wat boers in de wijn aanwezig (je hebt ook van die adellijke houtttonen). We drinken de wijn bij een stamppotje van paksoi en aardappelen, en een gebakken fazantfilet. Combineert goed. Bij een staartje wijn snoepen we nog wat Oude Goudse en Belegen Nederlandse Geitenkaas.

Website wijndomein:  http://www.castelloditagliolo.com/castelloditagliolo/

 

Torcolato 2005 Maculan, Breganze

Lief gaat naar een hartsvriendin, ze komt laat thuis, want de dames gaan uit eten. Ze kiezen voor een top-Italiaan. We schrijven 1990. Den Haag. Ze gaan eten bij restaurant Da Roberto aan het Noordeinde. Ik weet dat zo goed omdat Roberto zijn boek Koken als Roberto met datum voorin heeft gesigneerd (Per una Bel Bronze, ja ja laat dat maar aan Italianen over). Ik ben helemaal verknocht aan de basisrecepten uit dit boek, zoals tomatensaus en coulis.  Maar goed, in dat boek staat een dessert met als advies: Torcolato. Toen ik indertijd bij een slijter nietsvermoedend een flesje Torcolato wilde kopen, kreeg ik de deksel op mijn neus. Nee, dat heb ik niet. De slijter (een vrouwelijke vinoloog) pakte er een handboek bij. Ze keek mij nog eens goed aan. “Nou, nou, dat is een bijzondere wijn”, zei de vinoloog.  Aan haar gezicht zag ik dat ik in haar achting steeg.  Maar… niet leverbaar. Hoe gaat dat daarna?  Je vraagt nog eens links en rechts, Torcolato bleek zelfs bij de Italiaanse groothandel waar ik graag kom niet leverbaar en… Torcolato verdween uit mijn belangstelling.  Toen ik onlangs bij Henri Bloems in Tilburg enkele flessen Chablis kocht en naar de kassa liep, zag ik een vak met halve flesjes  Torcolato. Bloems’ Marcel Kattestaart is gespecialiseerd in Italiaanse wijnen. En hoppa, natuurlijk steek ik mijn arm uit om zo’n halfje mee te nemen. Er staat een mooi verhaal over de ontstaansgeschiedenis van deze   geheime Italiaanse zoete witte wijn in de New York Times (klik HIER). De wijn is gemaakt van garganega druiven (waar ook Soave van wordt gemaakt), vespaiolo en tocai friulano. Torcolato ontleent zijn naam aan strengen in elkaar gedraaide druiven die te drogen worden gehangen. Hoe proeft die Torcolato nou? Deze zeven jaar oude wijn heeft een kleur van cognac, mahonie met een goudgloed. De wijn walsend in het glas, zie ik een vette wijn, stevige viscositeit. Het bouquet van de wijn is heel breed: lavendelhoning, marsepein en Turks Fruit. Voluptueuze en Rubensiaans rijke smaak. Met een abrikozen-pittige nasmaak. Een meditatiewijn. Of jaloersmakend aperitief. Pracht dessertwijn. Lief maakte er niet Roberto’s Tiramisu bij, maar gecarameliseerde aardbeien met vanilleschuim/room uit de oven.