Eva’s Chardonnay 2011 Washington State, Charles Smith Wines, Columbia Valley

Het is mij een raadsel waarom een wijnbouwer ons eraan wil herinneren: de zondige hap uit de appel. En toch is dat precies wat Charles Smith doet. Tussen de bloemetjes op de voorkant, staat de appel uit het paradijs… met een hap eruit. En die dekselse slang die Eva verleidde staat op het achteretiket! Hele frisse appeltjes zitten ook in de neus van de wijn. De smaak is vief en opwekkend, maar in de nasmaak zit (en dat kan niemand met gezond verstand verwonderen….) een piepklein bittertje.

Domaine Eugène Carrel, Jongieux 2009, Vin de Savoie, Gamay vieilles vignes

Schitterend ouderwets etiket. Zo een waar iemand helemaal tureluurs van kan worden. Lauwerkransen. Wapen van de streek. Groot Jongieux, maar daar heeft niemand ooit van gehoord. En dan drie stempels in rood. Prestige, dat is een woord dat iedereen wel herkent. Savoie is de bergstreek tegen Zwitserland. Ik proef deze wijn in een leerzame Savoie proeverij met leuke autochtone druiven zoals Jacquère, Altesse en Mondeuse. Maar meneer Carrel heeft oude gamay stokken, zeg maar gerust stokoude gamay wijnstokken. En hij maakt daar een wijn van die mij de adem beneemt, wat een schoonheid! Overweldigend mooi boeket: rood fruit, klein rood pepertje, vleug van laurier, aardbei. Soepele en hemels elegante smaak, goede zuren en ook nog nahangend. Instant geluk, deze rode bergwijn. Ik hou ervan adressen te verzamelen om nog eens te bezoeken. Vaak musea, soms een bezienswaardigheid, geregeld een restaurant en ja, ook wijnbouwers die indruk maken. Monsieur Carrel komt op de wenslijst.   

Clos de Clochers, Riesling Vin de Glace 2004

 

Deze wijn past goed bij de curieuze flesjes op dit blog. Er zijn maar 360 flessen gemaakt van deze wijn, die is geoogst bij min 8 graden Celcius. Op het etiket staat Grand Premier Cru, dat is een kwalificatie die Luxemburgse wijnen krijgen als ze in een proefcommissie méér dan 18 punten krijgen uit 20. Er is 160 hectare riesling aangeplant in Luxemburg, die vaak erg mooie wijnen geven. Deze wijn heeft maar liefst 280 gram restsuiker per liter. De kleur is oudgoud. De wijn is weelderig met een honingtoets en Rubensiaanse balans. Ik val altijd als een blok voor dit soort exclusieve en curieuze zoete wijnen. In Duitsland zou dit eiswein heten. Het is goddelijke nectar. Een meditatiewijn par excellence.

Contemplations, Merlot/Malbec 2011, Katarzyna

Op deze blog staan proefnotities centraal. En ook technische gegevens over de wijnen. Ik wil nu eens aandacht vragen voor de marketing van wijn: hoe verkoop je wijn? Da’s simpel, zal de lezer zeggen: maak kwaliteit en werk aan bekendheid. Maar zo simpel is het niet. Vóórdat een domein of een gebied een kwaliteitsimago heeft… daar gaan heel wat jaren overheen. Deze wijn is Bulgaars en er zijn héél wat marketing technieken op losgelaten. Er staat een knappe dame op het etiket, met een engelengezicht: de Venus van Boticelli. De wijn  luistert naar een naam die uitnodigt om de wijn bij guur najaarsweer te genieten, net terug uit een regenbui. Je maakt de haard aan… dan wil je een glas wijn en boeiende conversatie. Contemplations heet de wijn. Dat staat voor overdenkingen. Er staan ook overdenkingen op de fles. Niet van de minste denkers: Dostojevsky, Victor Hugo, Albert Camus, Nikolai Gogol en Pablo Picasso. De overdenkingen nodigen uit tot dialoog. Neem nou deze: Schoonheid is mysterieus en verschrikkelijk tegelijk. God en de duivel vechten om het hart van de man. Of deze: Kunst is niet de toepassing van een canon van schoonheid, maar wat het instinct en het brein kan bedenken zonder enige canon. Wanneer we een vrouw liefhebben beginnen we niet met het meten van haar ledematen.

Toen ik de fles uit de Thracian Valley in handen nam, kon ik andere wijnflessen in het schap bekijken. Iedere fles heeft een eigen kunstig etiket en ook eigen teksten! De flessen zijn genummerd en voorzien van summiere toelichting. Enfin, wat je allemaal niet moet doen om een fles Bulgaarse wijn aan de man te brengen. Maar hoe proeft die wijn nu? Dikke paars kleur. Een zwoele neus met kers en chocolade, ik zou denken dat de Malbec hierin duidelijke tot uitdrukking komt.De wijn is gemaakt van 70% merlot en 30% malbec. De wijn komt vet in de mond met evidente bitters en goede zuurgraad. Iets van laurierdrop en munt. Warme wijn waarin de alcohol (14,5 procent) wel proefbaar is. De wijn opende ik om 12.30 uur. Zes uurtjes later heeft de wijn rondeur en zijn de bitters wat minder prominent. Ik beveel de wijn zonder terughoudendheid aan. Mits de lezer geen fanatiek aanhanger is van Sophocles, die immers zei: Het gelukkigst leeft men, als men nooit nadenkt.

Wijnhandel Ad Bibendum, Antwerpen

Vin Jaune 2002, Domaine Auguste Pirou, Arbois

Deze wijn is gemaakt van 100% savagnin. De oogst is laat, vaak pas in november. De Vin Jaune heeft een verplichte vatlagering van 6 jaar en 3 maanden. Gedurende deze tijd worden de fusten niet bijgevuld. De zuurstof heeft vrij spel en op de wijn vormen gistcellen een sluier, dat als beschermlaag tegen oxidatie fungeert. De wijn wordt gebotteld op een speciale fles, die clavelin heet en een inhoud heeft van 62 cl. Dat is precies de hoeveelheid die na vatlagering overblijft van een liter. De wijn kan heel goed ouderen. Wij dronken deze wijn bij een kip in roomsaus met gestoofde spitskool. De Vin Jaune is een droge wijn met een kleur van oud goud. Het lijkt wel sherry, zei mijn disgenoot en dat klopt: de wijn kenmerkt zich door nootachtige aroma's. De wijn is verfijnd en elegant met een lange afdronk. Ik meen dat Harold Hamersma onlangs schreef: Vin Jaune biedt van  alles wat een wijnliefhebber níet zoekt in een wijn. Dat is wat boud gezegd. Dat het een unieke wijn is, zoveel is zeker.

Château Poujeaux 1990, Moulis-en-Medoc

Op de exotische markt in Antwerpen staat een paddestoelen-kraam met vele soorten, en daar kopen we eekhoorntjesbrood. Die verwerk ik in een eenvoudige pasta met courgette uit eigen tuin. Dáárna bedenk ik dat dit een uitstekende gelegenheid is om deze wijn (de laatste) te genieten. Een-en-twintig jaar in de kelder bewaard. Drie-en-twintig jaar oud. Dakpannenkleur aan de rand en kardinaalrode kleur in de kern. De begelegen neus heeft on-ge-lo-fe-lijk veel dimensies: leer, ijzer, toffee, pruimen, cederhout en vuursteen. De smaak is volstrekt op dronk, de wijn combineert rondeur met zacht gestoofd fruit en heel veel finesse. De wijnfles is ’s ochtends geopend en staat enkele uren open. Tikje risicovol bij zo’n belegen wijn, maar het loont. Na het openen van de fles is het bouquet veelvormig, na enkele uren lucht heel harmonieus en majestueus met gestoofd rood fruit. Het bouquet van de wijn is ’s avonds als een pauwestaart: glorieus mooi.

http://www.chateaupoujeaux.com/
 

GAMAY sans tralala 2010

Nog een vondst uit Les Halles in Troyes. Ik ben wat beducht om deze wijn te gaan drinken, gamay drink je  doorgaans jong, en dan ook nog eens 14,5 procent alcohol. Het is mooi weer, we kunnen  buiten eten. Lief maakt een Tarte Flambée, een prachtig gerecht dat karakteristiek is voor de keuken waarbij eenvoud kenmerk is van het ware. Met groene salade. De wijn ruikt naar vrolijk fruit: een combinatie van kers en framboos, de smaak is soepel, lekker. Dit domein ligt tussen Tours en Poitiers, vlak bij Richelieu. De wijnmaker is Francois Plouzeau. De wijn is gemaakt van 100% gamay, op natuurlijke en bio-dynamische  manier, dus zonder toevoeging van gist. De etiketten worden gemaakt door lokale artiesten. Het zijn etiketten die liefhebbers van strips en graphic novels zullen aanstaan.

http://www.garreliere.com/le_vignoble1.php4

Domaine des Athénées 2012, Coteaux du Giennois

Coteaux du Giennois. We schrijven 2000, ik ben voor een opdrachtgever in Parijs. Een persevenement in een kermismuseum. De lunch is in een bistro-restaurant in het Parc de Bercy, vlak bij oude wijnpakhuizen. De heerlijke witte wijn valt me op. De knisperend frisse en stuivende witte wijn  is een sauvignon uit Gien. Waarom houden de Fransen deze wijnen voor zichzelf?, vraag ik mij af.

Coteaux du Giennois. We schrijven 2013. Het is heet. We zijn op weg naar Sancerre en volgen vanaf Gien de nationale route, met die heerlijke, kleine, wat suffige plaatsjes langs de Loire. We stoppen onderweg bij een restaurant du Vigneron, dat een terras heeft in een prachtige tuin. Er klinkt zacht klassieke muziek. We kiezen een half flesje wit. De sauvignon stuift uit het glas. Zo ruikt geluk.

Coteaux du Giennois. We hebben Sancerre wijnboeren bezocht en ik zie in de Guide de Hachette dat er in het nabijgelegen Cosne een wijnbouwvakschool is gevestigd, met prima wijn. Een wijn die dus in de schaduw van het beroemde broertje wordt gemaakt. En die meestal in Frankrijk blijft… We rijden naar Cosne en lunchen op een plaatselijk terras tussen bouwvakkers en kantoormensen. We informeren naar de school, die blijkt in het buitengebied te liggen. Langzaam bekruipt mij het gevoel: domoor, het is vakantie, die school is gesloten. Gelukkig rijden we gelijktijdig met een leverancier het erf op. En ja, we mogen proeven. De witte sauvignon kreeg enkele maanden houtrijping, de rode ook. Gemaakt van pinot noir en gamay. Terug in eigen land blijkt deze wijn gewoon een flirt. Innemende framboosneus, lekker soepel, een vleug van pruimen. Geen moeilijk-doen-wijn, maar een charmeur, een flirtende losbol. J’adore!

 

Sinković Téran, Kroatië

Deze curieuze fles is gekocht op een vliegveld en bevat een levensgroot aluminium etiket, een souvenir uit Zagreb. Geen jaartal. Wel heeft de gulle gever het prijsje over het hoofd gezien: 165 kn. Omgerekend iets meer dan twintig euro. De wijnmaker is te vinden op het internet: http://www.sinkovic.hr/en/tko_smo.html De website leert dat de wijnmaker zo’n zeven soorten wijn produceert. Teran is een wijn gemaakt van de Teran druif, zeer geschikt bij harde schapenkaas, ham, vlees en wild. De kleur is helderrood en vrij doorzichtig, de  neus prettig kruidig met pruimen en morelkersen. Een prettige aandronk en goede zuren, daar staat de Teran om bekend. Rondeur in de mond en duidelijke souplesse, prima glas, maar geen hoogvlieger, toch heeft de wijn wat body en kracht. De kracht van een lichtgewicht bodybuilder, kan de lezer zich daar iets bij voorstellen? Er is wat onduidelijkheid over de precieze herkomst van de Teran, er zijn geluiden dat de druif afkomstig is van de Refosco, maar ook tegengeluiden. Ik lees ook dat Slovenen niet kunnen uitstaan dat Kroaten volhouden: de Teran is een druivenras dat in Istrië thuishoort. Ze willen dat Kroaten wordt verboden de naam van die druif op het etiket te zetten. Enfin, wat een gedoe. Zeker is dat de kwaliteit van de wijn in Kroatië de laatste jaren flink is toegenomen. Als ik deze fles ontkurk realiseer is mij ineens nog een witte curieuze witte wijn op de kop te hebben getikt: Graševina Daruvar 2011, ook Kroatisch! Deze witte wijn proeven we meteen mee: kakelverse, frisse neus met wat buxustonen en brandnetel. Hap sap smaak, erg lekker, en zeer uitnodigend, echt zo’n wijn die nadat je het glas hebt neergezet dat glas weer snel wilt oppakken om nóg een slok te nemen. Aangename afdronk ook. Ik kan op de website van de wijnhandelaar waar ik deze wijn kocht niets terugvinden over de herkomst. Het is een aantrekkelijk glas, als ik er kritiek op zou mogen hebben… het is een wijn die niet enorm onderscheidend is van anderen, misschien gebruik gemaakt van gistcellen die algemeen verkrijgbaar zijn? Enfin, lekker glas, maar bij curieuze flesjes horen ook curieuze smaken. De Teran heeft dan toch weer iets meer eigen karakter, vind ik.

Côtes de Toul 2011, vin gris, Vincent Gorny

De warmste dag van het jaar. Niet leuk. Bijna 37 graden Celsius. Ja, ja, ik hoor de lezer denken: niet zeuren! Je wilde zomer, je krijgt zomer. En daar zit wat in. Op die héle warme dag heeft deze blogger een verhuizing op het programma. Nee, inderdaad, niet slim. Maar soms lopen zaken nu eenmaal zo. Die verhuisklus blijft gelukkig beperkt tot de ochtend, zodat we tussen de middag een frisse salade met véél koud mineraalwater wegspoelen onder een boom op het terras. ’s Middags vooral binnenblijven. Een ijsje. Enfin, de lezer kent het wel… je hebt niet echt honger, maar de dinertijd komt dichterbij. Nou op deze dag eten we een originele Quiche Lorraine. Naar recept van Hugh Jans, die vertrouwde oude meester die jarenlang een goede eetrubriek verzorgde in Vrij Nederland. En bij die quiche drinken we de meest originele wijn die je erbij kunt drinken: Côtes de Toul. Een miniscuul gebied, iets ten westen van Nancy. Zo’n twintig hectare wijngaard heeft deze AOC. Deze wijn is waarachtig curieus. De vin gris maakt een wijnbouwer van blauwe druiven met witte wijntechniek. In deze wijn  zit 75% gamay, 20% pinot noir en 5% auxerrois. De wijn oogt als rosé. En de wijn bevestigt wat álle wijnschrijvers steeds opmerken: wat een waanzinnig verschil maakt het of je wijn drinkt van de westkant van de Vogezen of van de oostkant. De Elzassers zijn kwalitatief zeer de moeite waard, de wijnen van Côtes de Toul, Meuse en Moselle zijn vooral lokaal belangrijk. Mijn droom is om voor álle omstandigheden passende wijnen voor handen te hebben. De belangrijkste karakteristiek van deze Côtes de Toul is héél veel frisheid en zuren en daar hebben we veel behoefte aan bij dit warme tropische weer. Prima combinatie met de quiche.  

Vendange de Saint-Luc 2007 Henri Bourgeois

Na een proeverij van sauvignons, de ene nog mooier dan de andere – steeds van verschillende terroirs en ook jonge en oudere jaargangen, krijgen we deze nectar in het glas bij Henri Bourgeois in Chavignol. Het is een zoete wijn, van druiven die zijn geoogst op 18 oktober 2007. Wekenlang na de reguliere oogst. En daarom genoemd naar de Heilige Lukas, die op 18 oktober een feestdag heeft.  Lukas is de portier van de winter zegt men wel. Deze wijn is gemaakt van druiven waarin de concentratie van suikers enorm is toegenomen. Met de hand geoogst. De wijn is vergist op eiken Tronçais vaten. Als de winter invalt stopt de vergisting en de restsuikers maken deze wijn tot een ware delicatesse. De wijn lag vijftien maanden op eiken fusten voor het bottelen. Deze wijn is een weldaad op de tong. De makers geven Fourme d’Ambert als suggestie. Het is ook een geweldig aperitief voor feestdagen. Ik ben blij en trots dat ik enkele van deze curieuze sauvignon blanc flesjes aan de kelder kon toevoegen. De wijn kan zeker zo’n twintig jaar bewaard worden.  

 

www.henribourgeois.com

BOVIN, 1 litre rouge, Cheverny Rouge

In de oude marché des halles uit 1874 in Troyes staan verschillende groentemannen, enkele vishandelaren, gek genoeg één bakker en één wijnwinkel. Die laatste, daar snuffel ik graag even rond. En als ik Racines zie van Claude Courtois, denk ik meteen: dat zit wel goed hier. De wijnhandelaar richt zich op wijnen die met liefde voor de natuur zijn gemaakt, biologische en bio-dynamische wijnen. Deze literfles rode wijn BOVIN koop ik vanwege het bloedmooie etiket. Dit moet een etiket zijn, dat is gemaakt door Savignac, de beroemde Franse illustrator en affichemaker. En zo niet, dan is het een eerbetoon aan deze Franse graficus van faam. De wijn huist in een literfles, een signaal van de wijnmaker: niet moeilijk doen, lekker drinken! De wijn is gemaakt van 50% pinot noir en 50% gamay en in oktober 2012 op fles gebracht. De beschrijving van de wijn op de website is zoals alleen Fransen dat kunnen (vind ik): de wijn combineert de lichtheid van gamay van zanderige kleigrond met de volwassen toets van pinot noir op vuursteen. Beide druiven zitten gelijk in deze wijn, de gamay geeft frisheid en fruit (bessen), pinot noir geeft zijdezachte textuur en zoethout associatie. In de finale moeten we zwarte kersen en pruimen kunnen proeven. Soms pittig, afhankelijk van de jaargang, altijd verfrissend. Tot zo ver, de beschrijving van de wijn. Ik vind de wijn gewoon lekker en heb die in de zomerse hitte zorgeloos gesloeberd, zó uit de koelkast. De wijn heeft een AOC Cheverny, een heel sympathiek wijngebied in de Loire. Het kasteel van Cheverny stond model voor het kasteel Molenschot waarin Kapitein Haddock (Kuifje) woont.

http://www.villemade.net/

Sigalas Asirtiko Athiri 2012, Santorini

Het is een onwaarschijnlijk logische keuze om deze verrassende Sigalas Asirtiko Athiri 2012 te schenken...  want het is warm. We hebben de officiële 39^e hittegolf in ons land. Op de terugreis van La Douce France lunchen we bij restaurant Toine Hermsen in Maastricht.  “De Griekse zon schijnt op dit domein zó sterk”, zegt sommelier Mike Jacobs, “dat de wijnbouwer zó snoeit dat de bladeren de druiven beschermen tegen die immense zonnebrand.” De wijn is de begeleider van een tartaar van tonijn. Ik kan het met niets dat ik ken vergelijken, zegt mijn Lief. De wijn is gemaakt van 75% assyrtiko en 25% athiri druiven, druiven die we feitelijk nooit proeven. Daarom vind ik het erg leuk deze avontuurlijke wijn te drinken. De neus heeft duidelijk mineralen en vooral vuursteen, de smaak heeft rondeur en souplesse.

 

Pas als ik de wijn drink bij het gerecht, valt me op dat de wijn óók krachtig is.  De wijn komt van een bodem met vulkanische grond van het eiland Santorini, dat ten Noorden van Kreta ligt. De tonijn is een geweldig mooi schilderijtje en die kleurrijkheid proef je simpelweg ook terug op de tong, met heel fraai verwerkte groene asperges, wortel, komkommer, geconfijte tomaat, sojakaviaar, radijs. De combinatie met de wijn is perfect. We hebben heerlijk gegeten in Frankrijk, maar níet zo consistent en goed als hier op dit favoriete adres. Bij het minstens zo mooie hoofdgerecht, tarbotin met paddestoeltjes en zomertruffel, drinken we een Terras do Pó 2011 uit Setubal, Casa Ermelinda. Deze wijn is gemaakt van chardonnay en viognier en combineert adembenemend goed met het hoofdgerecht. Bij het toetje proeven we nog een Primitivo di Manduria Dolce, een wijn waarin de kers zich sterk manifesteert. Mike Jacobs, reuze bedankt! Wat ben ik blij dat ik de keuze voor de wijn aan de sommelier heb overgelaten.

 

Restaurant Toine Hermsen 

Saumur-Champigny 1999 Cuvee Les Rogelins, Rene Noël Legrand

Saumur Champigny omvat 1.585 hectare wijngaarden, gelegen tussen Saumur en Montsoreau. Het is een mooi gebied waar de Loire machtig doorheenstroomt, maar waar zijtakken en parallel riviertjes vaak 's zomers nogal droog liggen. Dit is ook het gebied van de mooie tuffeau kelders, uitgehakt in de bergen. Saumur Champigny is een wijn die populair is in Parijse brasseries en restaurants. Een echte plezierwijn met expressieve fruitneus, toegankelijk vaak als de wijn jong is, maar toch met een serieuze smaak. Het moet rond 2000 zijn geweest dat ik in Proefschrift een reportage las over de Loire, waarin de wijn werd genoemd van Rene Noël Legrand. En heel specifiek werd daarin genoemd hoe goed zijn 1991 was, een lastig jaar met vorst in het voorjaar. En geen denderende zomer. Als een wijnboer zo'n goede wijn maakt in een lastig jaar, dan heb je wel wat in je mars, was de conclusie in het artikel. Wij besloten de wijnboer te bezoeken. Een van de meest bescheiden wijnboeren die we ooit bezochten. Met inderdaad een fraaie kelder. Waarin óók wijnflessen lagen van andere wijnboeren, altijd een goed teken, iemand die over de grenzen van de eigen streek kijkt. Gedreven. Die gedrevenheid bleek ook uit de verzameling fossielen die buiten de kelder was uitgestald. We kochten wijn die we snel konden drinken, maar ook zijn topcuvee Les Rogelins.

 

Jong was deze wijn drinkbaar, maar ook te krachtig, te gesloten. Gewoon een krachtpatser. Maar nu, na veertien jaar, is het een mooi uitgerijpte en afgeronde wijn geworden: veel kleur nog, in de neus truffelimpressie en veel vuursteen, cabernet franc herkenbaar, in de smaak wat kers en melkchocolade, veel rondeur die afsluit met een fluweeltoets.

 

Rene Noël Legrand, Rue des Rogelins, 49400 Varrains

Yarden Mount Hermon 2011 Golan Heights Winery

De kookschrijver die ik het meest bewonder. Philip Mechanicus. Ik lees hem al sinds mijn studententijd. Daar sta je niet zo bij stil. Tot oud klasgenoot Hedwig mij vertelde over het boek dat ik haar ooit cadeau gaf. En mij liet lezen wat ik erin schreef. Het boek met kookessays heeft als titel: Het lot van de oester. Met op de voorkant een blote vrouw met samengeprangde borsten. Waarop een oester.  Want het lot van de oester is om zó gegeten te worden. Ik weet niet of Hedwig zag dat ik wat kleurde, iets voelde van de gêne die ik dertig jaar later voel… want zo’n boek geef je toch niet cadeau aan een klasgenote?  Maar ik deed het wel. Enthousiast over de springerige associaties, het onconventionele van Mechanicus. Later ging ik met Lief naar een lezing die Philip gaf in 1990 bij een Studium Generale. Hij was zijn tijd ver vooruit, liet gefrituurde insecten proeven. Daar signeerde hij ook een boek over kookkunst in Nederland: “Soms vind je het beste bij de Slegte, soms kost het geld. Geluk ermee.” Enfin, mijn held. Heeft nu een prachtige overzichtsexpositie in hetJoods Historisch Museum in Amsterdam. Nog te bezoeken tot 27 oktober. Ik tipte mijn dochter. En die stuurde een enthousiaste sms: een waanzinnige tentoonstelling, inderdaad. Ik kreeg van haar voor mijn verjaardag de graphic novel Jeruzalem van Guy Delisle. Die mij nu veel leesplezier geeft. Perfect cadeau, klein geluk. Dat boek maakt dit verhaal rond. Al die associaties komen boven na het drinken van deze koshere wijn, uit de Golan vlakte. Gemaakt van de Bordeaux druiven cabernet sauvignon, cabernet franc, merlot, malbec en petit verdot. Niks mis met dit glas, een hele soepele en gemakkelijke wijn, maar niet spannend. Ik vind Château Musar uit Libanon vele malen interessanter. Dat curieuze flesje komt nog wel op dit blog. Bezoek de fraaie fototentoonstelling in het JHM, beste lezer. Je kunt daar ook uitstekend lunchen. Een knipoog naar de hemel, voor Philip!

La Diablesse 2004, Château de Coulaine, Chinon

Er staan nu 80 curieuze flesjes op deze blog, maar nog geen... Chinon. En dat is toch één van mijn favoriete wijnen. Deze wijn is gemaakt van 100% cabernet franc. Nu negen jaar oud en verrassend in de neus. Want zelden heb ik zó duidelijk de expressie van rood frui, van bramen, geroken. Kardinaalrode kleur, niet te dik. Prachtig verweven hout, cederhout en leer. Een aangename toffee toets in de aandronk, wat kruidigheid en prima aanwezige zuren. In aandronk en middenstuk ook heel veel rondeur. De wijn heeft karakter, een fantastische Chinon uit het Loiregebied. Apart etiket, maar vraag me niet wát daarachter zit, ik ken het verhaal (nog) niet.

Clos du Roy 2005, Marsannay, Domaine Jean Fournier

Dit is een vader en zoon wijn. Ik heb deze Marsannay voor het eerst gekocht, toen Pa die nog maakte. Wijnhandelaar Wim Berger betitelde de wijn als een ‘Bourgogne met iets van Bordeaux karakter’ en dat vond ik leuk. Het was een wijn met stevige tannines, bepaald geen allemansvriend, maar wel karaktervol. De appellatie Marsannay bestaat sinds 1987; de AC mag gebruikt worden voor zowel rood, wit als rosé. "Clos du Roy" is een wijngaard met prima ligging, schrijft wijnhandel Berger op de website, die stevige, zich langzaam ontwikkelende wijnen oplevert.  Zoon Laurent Fournier timmert al een aantal jaren hard aan de weg met het bedrijf dat hij van zijn vader heeft overgenomen.  Hij maakt wijnen met minder tannine, die dus  ook jonger aangenaam zijn en met meer verfijning. Deze fles haalde ik twee weken geleden uit de kelder en ik werd ongeveer weggeblazen door de kwaliteit. Wow, wow, wow! Deze 100% pinot noir is volstrekt op dronk, een vriendje, fluwelig, mineralig, true to type pinot noir. Echt heel lekker. Het wijndomein zit in de overschakelingsfase naar een biologisch wijnbedrijf. Ik heb na het drinken van deze wijn de kans aangegrepen om enkele flessen vieilles vignes van 2011 gemaakt van 60 jaar oude stokken in de kelder op te leggen. Dat moet een feest zijn om die na een jaar of zeven, acht te gaan drinken.

 

www.jeanbergerwijn.nl

Clos du Cadaret 1997, Cuvee Raoul Blondin, Côtes du Duras, Corinne et Gerard Je Jan

Het wijngebied Côtes du Duras ligt in het zuidwesten van Frankrijk, een kleine 2.000 hectare wijngaarden. Een scepticus zegt: een wijngebied in de schaduw van Cahors en Bergerac, die op hun beurt al weer in de schaudw liggen van de grote Bordeaux namen: Saint Emilion, Pomerol. De wijnen lijken gedoemd om te worden verkocht via de grote supermarches, het zijn aantrekkelijke zomerwijnen, om ongedwongen open te trekken voor terras en barbecue. Niemand valt zich een buil aan de prijs, het zijn typische doe-mij-maar-een-doosje-van-zes-met-korting wijnen. Toch zag ik onlangs een bijzonder exemplaar en herinnerde mij die eerder te hebben gedronken op een proeverij van de wijnsociëteit. En de naam op het etiket deed mij een belletje rinkelen: Raoul Blondin, die was keldermeester van het befaamde Château Mouton Rothschild. Hij heeft kennelijk Corinne en Gerard geadviseerd bij deze wijn en zijn naam eraan verbonden. Met zestien jaar oud is dit een uitgerijpte wijn – is die nog goed drinkbaar, is dan altijd de vraag?  In de aanloop naar de vakantie maakte Lief een favoriet gerecht en dat is een goede gelegenheid om deze te openen. De wijn stelt niet teleur: fraai uitgerijpt, mooie neus met kruiden en sigarenkistjeshout, opgevoed op nieuw hout, zoveel is duidelijk. Ik kan de druivensamenstelling niet achterhalen, maar de toegestane druiven in Côtes du Duras zijn de bekende Bordeaux druiven: canernet sauvignon, cabernet franc, malbec en merlot. De wijn heeft een prettige rondeur en lichte fluweeltoets. Voor we er erg in hebben is de fles leeg, bij hoofdgerecht en stukje kaas. In die schaduw gebieden kán het dus wel: hele mooie wijnen maken.

Moscofilero 2008 Domaine Skouras, Peloponesse

Altijd mooi als een wijnbouwer vertrouwen heeft. Op Domaine Skouras "we don't just maken wine. We flirt with whites that turn heads" -zegt de website. Hou ik wel van. Volgens mij heb ik nog nooit een Moscofilero gedronken. Deze Griekse Moscofilero open ik met enige voorzichtigheid, past de wijn bij de asperges die we gaan eten? Ik las vooraf dat de druif wel iets heeft van Muscat. Nou, dan moet het kunnen, dacht ik. De website van de producent leert het volgende over deze 100% Moscofilero: Fermented in stainless steel vats. Short skin contact, no malolactic fermentation and short aeging over fine lees. Flowery, crisp acidity, intense on aromas and flavors. De wijn heeft wat kleur ontwikkeld. Ik vind anijs in de neus, vrij duidelijk zelf. De smaak heeft mooie zuren en heel duidelijke mineralen. Lekker glas wijn, heel leuk om te ontdekken.

 

www.skouraswines.com

Hochheimer Kirchenstück 2002 Riesling Spätlese, Franz Künstler, Rheingau

Een dag hard gewerkt. Lange dag. Belachelijk lange dag. Van de deur uitstappen tot de deur binnenstappen, vijftien uur. Zo'n dag dus. En ik wil nog iets drinken. Geen digestief of whisky. Want morgen is er weer een dag. Wil geen risico lopen op hoofdpijn. Rode wijn staat open, maar staat me tegen, zo laat. Die rode wijn drink ik graag bij de maaltijd. Welnu, op zo'n moment is een riesling een geweldige keuze. Deze Hochheimer Kirchenstück heeft zo'n tien jaar in de kelder gerijpt. En heeft een adembenemend perfecte balans tussen zoet en zuren. Franz Künstler is een tovenaar. En steeds als ik zo'n riesling proef, denk ik: waarom in hemelsnaam leg ik niet méér riesling in de kelder.

Doña Isabel II Málaga

Een tegendraadse wijn. Onmodieus. En daarom zo leuk, wat mij betreft. Uit een diep hoekje in de kelder duikt deze fles op, goed ingepakt in bubbeltjesplastic – nog van de verzending. Gemaakt van de druivensoort Moscatel de Alejandría. Deze zoete wijn (diep donkerbruin van kleur) heeft 84 maanden rijping op vat achter de rug.

De druiven zijn in de zon gedroogd vóórdat ze zijn gebruikt voor de fermentatie in houten vaten. De aanbevolen serveertemperatuur is 14º C, maar ik serveer graag uit de koelkast. Heerlijke krentjes in de neus, noten en vijgen. Alleen dat snuffelen is al fijn. De smaak is… niet echt gemakkelijk te omschrijven… uitstekende balans door frisse zuren, maar natuurlijk wel volzoet, karamel… lang nahangend. Perfecte-voor-het-slapen-gaan-wijn.

www.spaansewinkel.nl

 

L’Arcione 2007, colli orientali del Friuli, Azienda La Tunella

Wie niet beter weet en deze namen ziet, denkt aan Opera sterren: Pignolo en Schioppettino. Deze wijn is gemaakt van twee Italiaanse opmerkelijke druiven. Beide druiven komen voornamelijk voor in Friuli. Pignolo betekent in het Italiaans zoveel als ‘kieskeurig’. Schioppettino staat voor ‘geweerschot’. De Pignolo heeft lage rendementen en maakt intens diep gekleurde, stevige wijnen, geschikt voor houtrijping. De Schioppettino geeft aromatische wijnen met soms een pepertoets. Met dit glas ben ik echt gelukkig. Je steekt de  neus in het glas en je weet meteen: serieus glas. Kruidige tonen en veel mineralen. Lichte pruimentoon en een zweem rood zomerfruit. Lekkere harmonieuze smaak met souplesse. Drink ik de wijn bij het eten, dan gebeurt er iets! We drinken de wijn bij geroerbakken broccoli met zijhaas. Het vlees is aanvulling op de groente. Het roerbakken gebeurt met dunne schijfjes geschilde gember, lenteuien en knoflook. Bij de groente komt zijhaas die is gemarineerd in wat sojasaus. Bij de bereiding wordt ook Shaoshing wijn en wat oestersaus gebruikt. Prachtig recept van Yan Kit So. Wij aten dit met mie. Bij het eten komt in de wijn ineens mocca, chocolade en ook cederhout/sigasrenkistjes naar voren. En een fluweeltoets. Nou ben ik altijd al dol op curieuze flesjes van bijzondere druiven, maar als die wijn zich opent als een pauwestaart, dan ben ik helemaal verkocht.

Clos du Marquis 2001 Saint Julien

We hebben een Koning. Natuurlijk is er niks mis met oranje tompoucen en is een Oranjebitter niet te versmaden op deze laatste Koninginnedag. Maar het lekkerst is natuurlijk een toepasselijke wijn, dat is Clos du Marquis 2001 geworden. Vanwege die mooie kroon op het etiket. Afgelopen weekend zag ik in Scheveningen ineens deze wijn uit 2007 per glas verkrijgbaar, in restaurant Lemongrass. Doen, dacht ik. Prima op dronk, met een lekkere fluweeltoets. Dat was de Generale Repetitie om het zo maar eens te zeggen. De 2001 is ook op dronk en mag best een adellijke wijn heten. In de neus fraaie sigarenkistjes. Een zweem van kers en ook kreupelhout, kruiden. Sappige smaak. Leve de Koning!

Pecorino 2012 Terre di Chieti, Umani Ronchi, Osimo

Pecorino?  Schapenkaas. Maar het is óók de naam van een druif. Van het domein Umani Ronchi. De Pecorino heeft als IGT Terre di Chieti en komt uit Abbruzen, waar dit wijnhuis uit Marche óók belangen heeft. Pecorino noemt men in Italië ook wel de druif van de schapen, een druif met een lage opbrengst, gedoemd om te verdwijnen. Daar is in 2005 een stokje voor gestoken door Umani Ronchi, die autochtone druiven wil handhaven. De neus heeft tonen van citrus, de smaak heeft prettige en frisse zuren. Dit is een prima glas, gedronken bij een vitello tonnato. Het assortiment van dit wijnhuis beslaat wijnen uit de Marche en enkele uit de Abruzzen. Men beschikt over 250 hectare wijngaarden, het bedrijf bestaat sinds 1955 en wordt geleid door Massimo Bernetti en zijn zoon Michele.

www.umanironchi.com

Ruinart Champagne millesime 2005

We lunchen met een linzensalade met geitenkaas, een simpel maar verrassend lekker gerecht, naar een recept van Paul Fagel. De geitenkaas gaat nog even onder de grill en krijgt daardoor een weldadig zacht-warme structuur. Over de salade sprenkelen we druppels alceto balsamico azijn. We vieren een verjaardag. Daarbij drinken we Ruinart Champagne van het jaar 2005. Wat mij betreft een archetype champagne: verfijnde mousse, in de neus gist, granny Smith appeltjes. Een harmonieuze smaak met verfijning en elegantie.

http://www.ruinart.com/

Chablis Les Clos 2004 Dauvissat

Eén keer bezocht ik Chablis. Ik had een nieuwe fotocamera gekocht en wilde fotograferen in de wijngaarden. We reden naar mooie glooiende wijngaarden en ik maakte foto's in een soort 'kom' - je voelt als het ware dat hier mooie wijn wordt gemaakt. Zo'n zelfde ervaring had ik eerder in Quarts de Chaume (een microklimaat in de Loire) en in Morgon Cote de Py (een Cru de Beaujolais). Toen ik later de foto's liet zien aan een wijnhandelaar, zei hij: Daar sta je bij de mooiste wijngaarden die er daar zijn! Ik was dit al weer vergeten, maar het verhaal komt nu weer terug na het proeven van deze wijn: Chablis Les Clos. Ik kocht deze wijn in een december-opruiming van Pasteuning in Amsterdam. Zelfs in de opruiming was dit nog een kostbare fles. En ja, zoiets bewaar je voor een mooi moment. Pasen 2013. De wijn heeft nauwelijks kleurontwikkeling. De neus is mooi, zegt Lief. Ja, maar definieer nou eens wat je ruikt? vraag ik. Dat is lastig, heb ik zelf ook gemerkt. Het bouquet is druivig, die kenmerkende chardonnay rokerigheid zit er in. Maar ook wat peren, amandelen en mineralen. De aandronk is fris, mooie zuren en lekkere bitters, Vooral valt op hoe elegant en verfijnd dit glas is: dit is complete harmonie, hier valt niets meer te wensen.

Chergui 2008 grand vin rouge du Maroc

Vrolijk etiket. Wijn uit Marokko. Best wel een crisiswijn, als je kijkt naar de schappelijke prijs. Drink je buiten deur in het café een glas wijn, daarvoor koop je van deze wijn een hele fles. Dus proef ik kritisch... het kan immers niks zijn, voor die prijs. Maar zie... deze wijn smaakt soepel en prettig. Er staan geen druiven op de fles, de wijn proeft warm, met wat drop. Gemaakt van carignan, cinsault en grenache. Een goed gemaakt glas. Aanbevolen bij grillades, couscous en tajines, zo leert het achteretiket. Als ik nog eens goed kijk, zie ik dat de wijn is geimporteerd door Flying Vintners (goede grap) uit... de Gironde. Het zijn dus Bordeaux-handelaren die deze wijn van het domaine des Ouled Thaleb hebben geimporteerd. 's Avonds nog eens een glas gepakt - de wijn gedronken bij een tournedos, krieltjes en wortel - en dezelfde ervaring. Wat ik zelf charmant vind, is dat deze wijn uit 2008 komt. Meestal koop je in de super wijnen die hooguit een jaar oud zijn. Deze wijn heeft nu een goede balans.

 

Wijn gekocht bij Colruyt

Oloroso sherry, Delgado Zuleta, Monteagudo

Delgado Zuleta is één van de oudste huizen in het gebied van Jerez de la Frontera. De historie van dit huis gaat terug tot 1719. Een snelle search op het web leert dat de huidige naam bestaat sinds eind van de 19e eeuw toen sherry floreerde en Delgado Zuleta leverancier werd van het Spaanse hof – wat ze nog steeds zijn. Het huis is een familiebedrijf. Deze Oloroso sherry is een fraai glas met een nootachtige neus en een volstrekt harmonieuze en prettige ronde smaak. Een mooie droge sherry, die ik eerlijk gezegd kocht om een gerecht te maken, maar die zich een uitstekend zondagmiddag aperitief toont. Voor de sherry’s worden alleen Palomino-druiven van de beste Albariza-gronden (Jerez Superior) verwerkt. Maar liefst 85% is bestemd voor de productie van de Manzanilla. Oloroso is niet gemakkelijk te vinden, maar o wat is het lekker!

Chenoy 2010 Taille aux Renards, vin de pays des jardins de wallonie

Van domaine de viticole du Chenoy komt een rode wijn uit België. Wallonië om precies te zijn. Philippe Grafé maakt een wijn van de druivensoorten Pinotin en Cabertin. Druiven die in 1991 in Zwitserland zijn gecreëerd, zo leert het achteretiket. Het etiket ziet er gelikt uit. De wijn uit 2010 werd voor het eerst gemaakt op basis van spontane gisting. De wijn is rond en fruitig, charmant en evenwichtig. Zegt de wijnmaker. Kan ik het best mee eens zijn. Het is een curieus flesje, dat ik verder vooral zou typeren als een pretentieloze sloeberwijn. Maar dan proefde ik de wijn na een hele lange dag werken en veel reizen; het zou best eens kunnen dat de wijn op een ander moment genoten meer smaakexpressies geeft.

Marzemino 2008, Casata Monfort, Trentino

Marzemino is een van die autochtone curieuze druiven in Italië, die nu vooral te vinden is in de regio Trentino-Alto Adige in het noorden van Italië. De druif ontleent enige bekendheid aan zijn vermelding in de opera Don Giovanni van Wolfgang Amadeus Mozart. Het is een druivensoort die laat rijpt en gevoelig is voor schimmel. Deze wijn is fris en wint je meteen met zijn olijke  kruidige neus waarin véél rood fruit. De wijn is donker van kleur en heeft allerlei smaakcomponenten: ik proef wat framboos, pruim en wat ik noem hap sap, je hebt meteen zin in een volgende slok. Ik hou van de wijnen van dit huis Casata Monfort uit Noord Italië, ze deugen altijd. Dit is een lekker glas, dat nu in februari gedronken, al een doorkijkje geeft naar de lente.  

Serre 2010 Salento rosso

Italië lijkt op de wereldbol op een laars. De hak van de laars is Apulië en daar komt deze wijn vandaan. Het domein van de twee palmen heeft ook een klein ezeltje op het etiket gezet. Maar de fles vind ik vooral interessant omdat de wijn is gemaakt van een druif waar ik nooit eerder van hoorde: susumaniello. De druiven zijn met de hand geplukt, in kleine mandjes vervoerd naar de wijnkelder en na gisting zes maanden gerijpt op eikenhouten fusten. De wijn heeft een machtige neus met espresso, mocca, pure chocolade, kruidigheid en een framboostoets. Uiterst soepele en frivole aandronk, streling van de tong. De wijn is liefelijk, een innemende spring in het veld.

Pullus 2011 Blaufränkisch, Slovenië

Bescheiden zijn ze niet, in Ptuj Winery in Slovenië. Op het etiket zien we pictogrammen hoe we van de wijn kunnen genieten: eerst de kleur bekijken (oog), dan lekker ruiken (neus), vervolgens de proef op... jawel, de tong en dan kan de wijn een plaatsje krijgen in ons hart. Smaak komt uit je hart! staat op het etiket. Onder de pictogrammen lezen we: Ptuj, Slovenië, Europa, Wereld, Universum. Dat bedoel ik: niet zo bescheiden, wel zelfbewust. En zelfbewust mag je best zijn als het bedrijf al bestaat vanaf 1239. Ik meende dat ik deze wijn al gedronken heb bij een etikettenproeverij op de wijnsociëteit van Hans, maar terugkijkend in mijn aantekeningen was dat een witte wijn van Fürmint. Die vond ik toen opmerkelijk leuk, eerlijk gezegd vooral omdat mijn verwachtingen bij wijn uit Slovenië laag is. Ik kreeg een schrobbering van Nello, die me vertelde dat Slovenië immers grenst aan Italië. Enfin, de kaart even bekijken. Ptuj ligt zo'n 200 kilomter van de grens van Noord-Oost Italië en vlak onder Oostenrijk tegen de Hongaarse grens. Hoe dan ook. Deze wijn is prima. Lekkere fruitneus, soepele hap sap smaak (je wilt graag een volgende slok, hap sap) en in goede balans. Er is veel zorg gegeven aan de uitmonstering van de fles: etiket met spotvernis op de naam, achteretiket met extra informatie, website, facebook etc. Daar staat ook dat de wijn is gerijpt op houten fusten, maar dat zullen hele grote zijn geweest, denk ik. De wijn is niet kostbaar, verkrijgbaar bij onze grootgrutter. Fijn glas voor alledag. De witte Fürmint ruikt fris, naar bloemen (jasmijn) en mineralen. Is een lekker aperitief. 

Château Le Thil Comte Clary 2005 Pessac Leognan

Château le Thil Comte Clary grenst aan Château Smith Haut Laffite, Carbonnieux en Les Carmes Haut Brion, bekende namen. De eigenaren van het domein hebben - zo staat te lezen op internet - familieonenigheid en waren gedwongen om het domein te verkopen. De eigenaren van Smith Haut Lafitte hebben het chateau, het park en 11.6 hectares gekocht; de eigenaren van Les Carmes Haut Brion kochten 5,6 hectares. Ik las dat die 5,6 hectares volgend jaar simpelweg bij Les Carmes Haut Brion worden gevoegd (en dan een veelvoud opleveren van de huidige prijsstelling). OP zoek naar wijnen voor een 'interessante buurdomeinen van Grote Namen' liep ik tegen deze Pessac Leognan aan. De kleur is fraai ontwikkeld. Echt zo'n dakpannen-terra kleur aan de rand. De neus ruikt een Klassieke Bordeaux met als eerste karakteristieken: kreupelhout, kers en potloodslijpsel, wat laurier maar een hele leerwinkel. Na de plezierige neus is de aanzet in de mond ineens strak, mineralen en terroir getypeerd. Serieus glas. De wijn presenteert zich na een kaassoesje al met wat meer rondeur. In de neus ruik ik ook een kruidencocktail met een vleugje provencaalse wind. Bij doorproeven veel rondeur en een hele fijne wijn. Ook elegantie. De wijn is gemaakt van cabernet sauvignon en merlot. De wijn uitgekozen om kalsfslever met uitjes te begeleiden.

Domaine Richou 1997 Les 3 Demoiselles, Coteaux de l’Aubance

Deze fles beschouw ik als één van de pareltjes uit mijn kelder. Het is niet alleen een bloedmooie wijn, we hebben ook een emotionele band met Domaine Richou en in het bijzonder Coteaux de l’Aubance. Daar maken ze van chenin blanc van oude stokken een wonderschone wijn met viefe zoetheid. Drieëntwintig jaar geleden proefden we daar dezelfde cuvee 1989, die was weggelegd door Pa Richou in enkele volstrekt nieuwe houten vaatjes. Mogen we die kopen? Ja, dat wel. Maar de wijn zou pas in december worden gebotteld. Enfin, zo gezegd, zo gedaan. En we tuften in december naar de Loire om onze flessen op te halen. Flessen uit het geboortejaar van onze dochter. Die we dus nu bij hoogtijdagen, bijzondere verjaardagen e.d. opnieuw weer drinken. Inmiddels is de 1997 vijftien jaar oud en… een beeldig plaatje. Neus met honing, volle Rubensiaanse smaak, prachtig mahonie kleur. Wanneer drink je die? Nou, vandaag bijvoorbeeld. Op zo’n kille decemberdag, buiten gaan zonder shawl en jas is vragen om problemen met een temperatuur rond het vriespunt. Binnen snij ik wat stengels bleekselderij om te dippen in filet americain. Ik snij zuurdesem roggebrood om die te beleggen met een vers aangesneden wildpaté. Ach wat… al dat calvinisme. Zo’n parel uit je kelder, die moet je op iedere dag kunnen genieten.

http://www.domainerichou.fr/

 

Amentos, Moscato di Cagliari 2008, Sardus Pater, Sardegna

In het brede spectrum van wijnen dat beschikbaar is, nemen de dessertwijnen een eigen plaats in. Door de jaren heen wisselen de voorkeuren van de consument. Soms ontstaat er een heuse hype, zoals indertijd met de zoete rosé (Mateus Rosé, Rosé d’Anjou), met sherry en de afgelopen jaren met prosecco. Zoete dessertwijn heeft bij mijn weten nooit zo’n glorieperiode gehad. Terwijl het de moeite waard is zo’n flesje in de koelkast te hebben staan. De wijn blijft een week of langer goed. Deze Sardijnse mocaatwijn ruikt naar abrikoos, is soepel en harmonieus. Lekker als glas om de eetlust op te wekken, bij een plakje paté, en ook lekker na de maaltijd. Wij dronken de wijn onder meer bij een plateau de fromages. Prima bij de blauwaderkaas. Ook lekker als je bij winterse omstandigheden thuis bent gekomen, gladheid, ijs en sneeuw achter je liggen, schoenen uit, lekker op de bank ploffen en dan… Klik HIER voor de technische specificaties.

Blandy’s Madeira 1940 Sercial

Madeira is de versterkte zoete wijn die genoemd is naar het eiland Madeira. We spreken van een versterkte wijn, omdat wijnalcohol is toegevoegd. De wijnbouw op Madeira stamt uit de 17e eeuw. Oorspronkelijk werd Madeira van vier druivensoorten gemaakt, waardoor vier Madeira soorten geproduceerd werden. De naam verwees naar de druivensoort die gebruikt werd. Sercial was een droge Madeira, Verdelho was een halfdroge, Bual was een halfzoete en de Malsey was een zoete Madeira. Nu worden de verschillende soorten Madeira meestal gemaakt van de Tinta Negra die met kleine hoeveelheden van de traditionele druiven op smaak wordt gebracht. Nu maken we een onderscheid naar de smaak: dry, medium dry, medium sweet en sweet. Madeira krijgt onder meer zijn karakter omdat de wijn in eikenhouten vaten van 480 liter bij 45 graden Celsius in hete loodsen wordt bewaard. Als de wijn na enkele maanden uit de loodsen komt, heeft hij de karakteristieke enigszins rokerige, gekaramelisseerde smaak. De traditionele wijnhuizen laten de Madeira vijf jaar lang op houten vaten rusten en verwarmen door de zon. De beste Madeira wijnen zijn “vintage”, dat wil zeggen: van één oogstjaar. Vintage is een kwaliteitskeurmerk. Om deze te verkrijgen moet de wijn van één druivenras zijn gemaakt en minstens 20 jaar in een vat gerijpt zijn. Een speciaal daartoe ingericht instituut, Instituto do Viho da Madeira, beoordeelt of de Madeira de naam “vintage” mag voeren. Madeira behoort tot de langst houdbare wijnen ter wereld. Toen ik voor het eerst een glas Madeira van 1900 had geproefd, dacht ik nóóit iets ouders te drinken. Maar wijnvriend Hans bracht een 1875 op tafel. Een ervaring om nooit te vergeten. Diezelfde Hans zet een Madeira 1940 in bij een proeverij. Een héél complexe neus met tonen van koffie, caramel, rozijnen, toffee, wierrookimpressie. Hans noemt de neus heftig. Ik ben ‘verkocht’ bij deze Madeira, mahoniekleur met lichtgroene rand, met zo’n heerlijk complexe neus, alleen het ruiken is al een genoegen. Ik ruik hier oude textielfabriek – een zweem daarvan ruik je nog als je door het Tilburgse museum de Pont loopt. Speculaaskruiden, amandel en marsepein. De smaak is prachtig droog. Een droom van een meditatiewijn

Vernaccia di Oristano 1971 “Antico Gregori” Contini, Sardegna

Van je wijnvrienden moet je het hebben. Wijnvriend Henk koopt in 1985 deze bijzondere fles van 100% vernaccia van het eiland Sardinië. Een topcuvee die alleen gemaakt wordt in de mooiste jaren. 1971 is dus zo’n jaar. Wat gebeurde er in dat jaar? De Nasdaq gaat van start. Net als de eerste abortuskliniek van Nederland. Ajax verslaat met 2-0 Panathinaikos en wint de Europacup. GVAV gaat Fc Groningen heten. Het geboortejaar van Máxima Zorreguieta. En Annie MG Schmidt brengt een nieuw boek uit: Pluk van de Petteflet. Deze vernaccia ondergaat een minimale rijping van… minimaal tien jaar op kastanjehouten vaten. Henk zal hebben gedacht: wat de wijnmaker kan, de wijn met geduld wegleggen om te rijpen, dat doe ik ook. Hij koesterde deze fles 27 jaar in de kelder. De kurk gaat – niet zonder moeite, hij verbrokkelt – na 41 jaar uit de fles. Om te genieten met wijnvrienden. We zien in het glas een mahoniehouten kleur. De neus heeft vaag iets weg van sherry; de wijn is gemaakt op soortgelijke wijze, met het solera-systeem. In de neus herken ik caramel en amandel. De smaak is verrassend droog, een meditatiewijn.

http://www.vinicontini.it/aboutus.html

Yves Cuilleron Syrah Rosé ‘Sybel’ 2007, vin de pays

Het is een fijn gevoel. Je krijgt een wijnkaart. En daar staan nauwelijks tot geen geheimen op. Ik kan  me het tegenovergestelde gevoel zó goed voorstellen: alles op de kaart is abacadabra. Zeker als de wijnkaart alleen namen en prijzen (zonder beschrijving) bevat. Dan is de vlucht naar een huiswijntje of juist een wijnarrangement vooral een opluchting. Zelf kan ik juist enorm genieten van het beoordelen van een wijnkaart: maakt de restaurateur klassieke keuzes of juist innovatief? Is de kaart compact of een kleine bijbel? Zijn de jaargangen recent of gerijpt? Hebben ze een goed assortiment halve flesjes?

We gaan een hapje uit eten op vrijdagavond. Zijn allebei moe. En dan hebben we behoefte aan eenvoud, langzaam het weekend in glijden. We kiezen voor een wildpaté vooraf en daarna kiest de een een visgerecht met bearnaisesaus en de ander konijn met aardappelpuree, zuurkool en jus. De keuze valt voor de wijn op één fles die de hele maaltijd moet begeleiden: rosé ligt voor de hand, maar staat mij meestal tegen. Dat verandert als ik de naam Yves Cuilleron zie. Uitstekende wijnboer. De wijn smaakt zoals we die wensen: een vleug van kruidigheid, niet zo veel fruit meer (vijf jaar oude rosé, die flessen moeten op) maar wel een prettige rondeur en best wel power. Lekker gekoeld is het echt een pretentieloze disgenoot, voor ons de ideale vrijdagavondwijn. Na het hoofdgerecht hebben we ieder nog een half glas, dat het prima doet bij kaas toe.

Yves Cuilleron bewerkt in de Rhone maar liefst 56 hectare wijngaarden. Het meest beroemd is hij door de Condrieu (7 hectare), de meeste kans om een fles van hem te treffen heb je met Saint Joseph (15 hectare rood en 6 hectare wit) en Vin de France (15 hectare). Jaarlijks verstouwt Cave Yves Cuilleron maar liefst 300.000 flessen. Cuilleron maakt maar één rosé van syrah: deze wijn heeft de naam Sybel. Dat is geen naam van een wijngaard of lieu-dit, maar staat gewoon voor aardige/goede syrah. De wijngaarden hebben graniet en alluviale grond, dat is los  materiaal dat ooit door een rivier is afgezet. Cuilleron gebruikt nauwelijks insecticiden of pesticiden, het aantal behandelingen is beperkt en afhankelijk van het weer. De wijngaarden worden bewerkt met heel weinig mest, met biologische principes. Hij past een groene oogst toe, voor een betere rijping van de resterende wijntrossen. De druiven worden met de hand geoogst. Alcoholische en malolactische gisting in roestvrij stalen vaten met temperatuurregeling met inheemse gisten. Daarna rijpt de wijn zes maanden in kuipen en vaten.

http://www.cuilleron.com/index.htm

 

Moscatel Guardia, Málaga, Bodegas Antigua Casa de Guardia

Wisseling van de zomertijd naar de wintertijd. Herfstregens. En dus vele kilometers lange files op de wegen. Straffe wind. Regenkou. Vroeg donker. Is het gek dat mensen een herfstdepressie krijgen? Dacht het niet. Dus die moeten we bestrijden. Met een knapperend haardvuur. Met lekker warme chocolademelk. Met een dik boek. Met het in ere houden van tradities. Zoals vandaag op Sint Hubertus… ik heb vanmorgen mijn gewijde Sint Hubertus broodje bij het ontbijt genuttigd en ben dus weer een jaar beschermd tegen de hondsdolheid. Er zijn van die wijnen die goed passen bij een jaargetijde; voor mij past Moscatel uit Málaga heel goed bij dit jaargetijde. Gemaakt van Moscatel de Alejandría (85%) y Pedro Jiménez (15%). De wijn heeft 2 jaar gerijpt op vaten van Amerikaans eiken. In de neus een expressie van vijgen en pruimen, in de mond het ultieme gevoel van krentjes. Tikje vettige wijn van ingedroogde druiven waardoor het suikergehalte geconcentreerder is. Fris en elegant. Het is helemaal niet verkeerd een flesje Málaga in de koelkast te zetten.

www.casadeguardia.com

In Nederland verkrijgbaar bij www.spaansewinkel.nl

Fitz-Ritter 2002 Rüdesheimer Cabernet Dorsa

Om maar met de deur in huis te vallen: deze wijn uit de Pfalz staat in de top 3 van de allermooiste Duitse rode wijn die ik ooit dronk. Vrij donkere kleur met nauwelijks evolutie. En de wijn is toch al tien jaar oud. Zo’n overheerlijke adelijke en rijke neus met cederhout, kruiden en laurier. Ruik je dit blind, dan is Duitsland  wel het laatste waar je aan denkt.  Volronde aandronk met sap, kersensap. Nog een duidelijke <bite>, tannines. Dit is een strenge wijn – and I love it. N. zegt dat de wijn al een ‘vriendje’ is, haar manier om aan te geven dat ze de wijn waardeert en dat er zachte souplesse en rondeur aanwezig is. Toch vind ik het een pittig glas. En gewoon extreem lekker. De wijn blijft bovendien lang hangen, zo’n afdronk is altijd een prima teken. Prima druif, die cabernet dorsa...

Quarz 2010, Cantina Terlan, Trento Alto Adige

Wijn  gemaakt van sauvignon, opbrengst 42 hl/ha. Met de hand geoogst, druiven geselecteerd, daarna zijn de druiventrossen als geheel geperst, de fermentatie vindt plaats onder temperatuur-gecontroleerde omstandigheden. De helft van de wijn is gelagerd op roestvrijstaal, de helft heeft negen maanden op houten fusten gerijpt. Uiteindelijk is een blend gemaakt in mei, om de wijn in augustus 2009 op fles te brengen. “Dit is de mooiste witte wijn uit Italië”, zegt Bertram van Zwol resoluut. En terwijl ik de fles al in mijn hand heb, gaat de kurkentrekker in de hals en de kurk eruit. Proeven! En ja hoor: die karakteristieke neus van sauvignon, zeer expressief, een neus van brandnetel en kruisbes. Elegante finesse. Sap, van dat sap waardoor ik meteen een nieuwe slok wil drinken, en dat noem ik hap sap! Zou blind geproefd zó voor een Pouilly Fumé kunnen doorgaan – een hele goede dan. Ik neem meteen nog een flesje als Bertram aangeeft dat de wijn kan rijpen. “Ik dronk 1995 onlangs en die was springlevend.” Kijk, daar hou ik van. 

Wijn gekocht bij Henri Bloems Vinotheek, Breda

Website van het domein: http://www.cantina-terlano.com/en/

 

Terre di San Leonardo 2007, Vignetti delle Dolomiti igt, Marchese Carlo Guerrieri Gonzaga

Heb je ook flesjes van curieuze druiven?, vraag ik. Ehhm, nee, eigenlijk alleen van bekende druiven. Maar probeer dit eens, dit is een curieuze herkomst: vignetti delle dolomiti. Deze wijn is gemaakt van een Bordeaux blend van druiven, zegt de wijnhandelaar. Zo gezegd, zo gedaan. En ik drink deze wijn aan het begin van een lang weekend, bij een gegrilld eendeborstfilet  en zuurkoolstampotje. De wijn toont zich ‘een vriendje’ zoals mijn Lief dat noemt. Soepel, harmonieus, prettig, goed doordrinkbaar. Neus met een vleug laurier en wat pruimen. Dit is een lekker glas, nu vijf jaar oud, een plezierwijn. De wijn heeft gerijpt op grote fusten van slavonisch eikenhout (80% van de druiven, 18 maanden) en het resterende deel op kleine fusten van Frans eikenhout (6 maanden). Dat hout is werkelijk perfect gedoseerd en stoort geen millimeter. Het doet mij terugdenken aan mijn eerste eigen proeverij – eenentwintig jaar terug – bij de wijnsociëteit. Ik had toen een Italiaanse wijn van een Bordeaux blend naast een Bordeaux gezet. En verhip… die rode wijn werd feilloos gedetermineerd: klassieke druiven maar dan uit Italië. Het maakte dat ik met ontzag naar de proevers in het gezelschap opkeek.