Clos du Marquis 2001 Saint Julien

We hebben een Koning. Natuurlijk is er niks mis met oranje tompoucen en is een Oranjebitter niet te versmaden op deze laatste Koninginnedag. Maar het lekkerst is natuurlijk een toepasselijke wijn, dat is Clos du Marquis 2001 geworden. Vanwege die mooie kroon op het etiket. Afgelopen weekend zag ik in Scheveningen ineens deze wijn uit 2007 per glas verkrijgbaar, in restaurant Lemongrass. Doen, dacht ik. Prima op dronk, met een lekkere fluweeltoets. Dat was de Generale Repetitie om het zo maar eens te zeggen. De 2001 is ook op dronk en mag best een adellijke wijn heten. In de neus fraaie sigarenkistjes. Een zweem van kers en ook kreupelhout, kruiden. Sappige smaak. Leve de Koning!

Pecorino 2012 Terre di Chieti, Umani Ronchi, Osimo

Pecorino?  Schapenkaas. Maar het is óók de naam van een druif. Van het domein Umani Ronchi. De Pecorino heeft als IGT Terre di Chieti en komt uit Abbruzen, waar dit wijnhuis uit Marche óók belangen heeft. Pecorino noemt men in Italië ook wel de druif van de schapen, een druif met een lage opbrengst, gedoemd om te verdwijnen. Daar is in 2005 een stokje voor gestoken door Umani Ronchi, die autochtone druiven wil handhaven. De neus heeft tonen van citrus, de smaak heeft prettige en frisse zuren. Dit is een prima glas, gedronken bij een vitello tonnato. Het assortiment van dit wijnhuis beslaat wijnen uit de Marche en enkele uit de Abruzzen. Men beschikt over 250 hectare wijngaarden, het bedrijf bestaat sinds 1955 en wordt geleid door Massimo Bernetti en zijn zoon Michele.

www.umanironchi.com

Ruinart Champagne millesime 2005

We lunchen met een linzensalade met geitenkaas, een simpel maar verrassend lekker gerecht, naar een recept van Paul Fagel. De geitenkaas gaat nog even onder de grill en krijgt daardoor een weldadig zacht-warme structuur. Over de salade sprenkelen we druppels alceto balsamico azijn. We vieren een verjaardag. Daarbij drinken we Ruinart Champagne van het jaar 2005. Wat mij betreft een archetype champagne: verfijnde mousse, in de neus gist, granny Smith appeltjes. Een harmonieuze smaak met verfijning en elegantie.

http://www.ruinart.com/

Chablis Les Clos 2004 Dauvissat

Eén keer bezocht ik Chablis. Ik had een nieuwe fotocamera gekocht en wilde fotograferen in de wijngaarden. We reden naar mooie glooiende wijngaarden en ik maakte foto's in een soort 'kom' - je voelt als het ware dat hier mooie wijn wordt gemaakt. Zo'n zelfde ervaring had ik eerder in Quarts de Chaume (een microklimaat in de Loire) en in Morgon Cote de Py (een Cru de Beaujolais). Toen ik later de foto's liet zien aan een wijnhandelaar, zei hij: Daar sta je bij de mooiste wijngaarden die er daar zijn! Ik was dit al weer vergeten, maar het verhaal komt nu weer terug na het proeven van deze wijn: Chablis Les Clos. Ik kocht deze wijn in een december-opruiming van Pasteuning in Amsterdam. Zelfs in de opruiming was dit nog een kostbare fles. En ja, zoiets bewaar je voor een mooi moment. Pasen 2013. De wijn heeft nauwelijks kleurontwikkeling. De neus is mooi, zegt Lief. Ja, maar definieer nou eens wat je ruikt? vraag ik. Dat is lastig, heb ik zelf ook gemerkt. Het bouquet is druivig, die kenmerkende chardonnay rokerigheid zit er in. Maar ook wat peren, amandelen en mineralen. De aandronk is fris, mooie zuren en lekkere bitters, Vooral valt op hoe elegant en verfijnd dit glas is: dit is complete harmonie, hier valt niets meer te wensen.

Chergui 2008 grand vin rouge du Maroc

Vrolijk etiket. Wijn uit Marokko. Best wel een crisiswijn, als je kijkt naar de schappelijke prijs. Drink je buiten deur in het café een glas wijn, daarvoor koop je van deze wijn een hele fles. Dus proef ik kritisch... het kan immers niks zijn, voor die prijs. Maar zie... deze wijn smaakt soepel en prettig. Er staan geen druiven op de fles, de wijn proeft warm, met wat drop. Gemaakt van carignan, cinsault en grenache. Een goed gemaakt glas. Aanbevolen bij grillades, couscous en tajines, zo leert het achteretiket. Als ik nog eens goed kijk, zie ik dat de wijn is geimporteerd door Flying Vintners (goede grap) uit... de Gironde. Het zijn dus Bordeaux-handelaren die deze wijn van het domaine des Ouled Thaleb hebben geimporteerd. 's Avonds nog eens een glas gepakt - de wijn gedronken bij een tournedos, krieltjes en wortel - en dezelfde ervaring. Wat ik zelf charmant vind, is dat deze wijn uit 2008 komt. Meestal koop je in de super wijnen die hooguit een jaar oud zijn. Deze wijn heeft nu een goede balans.

 

Wijn gekocht bij Colruyt

Oloroso sherry, Delgado Zuleta, Monteagudo

Delgado Zuleta is één van de oudste huizen in het gebied van Jerez de la Frontera. De historie van dit huis gaat terug tot 1719. Een snelle search op het web leert dat de huidige naam bestaat sinds eind van de 19e eeuw toen sherry floreerde en Delgado Zuleta leverancier werd van het Spaanse hof – wat ze nog steeds zijn. Het huis is een familiebedrijf. Deze Oloroso sherry is een fraai glas met een nootachtige neus en een volstrekt harmonieuze en prettige ronde smaak. Een mooie droge sherry, die ik eerlijk gezegd kocht om een gerecht te maken, maar die zich een uitstekend zondagmiddag aperitief toont. Voor de sherry’s worden alleen Palomino-druiven van de beste Albariza-gronden (Jerez Superior) verwerkt. Maar liefst 85% is bestemd voor de productie van de Manzanilla. Oloroso is niet gemakkelijk te vinden, maar o wat is het lekker!

Chenoy 2010 Taille aux Renards, vin de pays des jardins de wallonie

Van domaine de viticole du Chenoy komt een rode wijn uit België. Wallonië om precies te zijn. Philippe Grafé maakt een wijn van de druivensoorten Pinotin en Cabertin. Druiven die in 1991 in Zwitserland zijn gecreëerd, zo leert het achteretiket. Het etiket ziet er gelikt uit. De wijn uit 2010 werd voor het eerst gemaakt op basis van spontane gisting. De wijn is rond en fruitig, charmant en evenwichtig. Zegt de wijnmaker. Kan ik het best mee eens zijn. Het is een curieus flesje, dat ik verder vooral zou typeren als een pretentieloze sloeberwijn. Maar dan proefde ik de wijn na een hele lange dag werken en veel reizen; het zou best eens kunnen dat de wijn op een ander moment genoten meer smaakexpressies geeft.

Marzemino 2008, Casata Monfort, Trentino

Marzemino is een van die autochtone curieuze druiven in Italië, die nu vooral te vinden is in de regio Trentino-Alto Adige in het noorden van Italië. De druif ontleent enige bekendheid aan zijn vermelding in de opera Don Giovanni van Wolfgang Amadeus Mozart. Het is een druivensoort die laat rijpt en gevoelig is voor schimmel. Deze wijn is fris en wint je meteen met zijn olijke  kruidige neus waarin véél rood fruit. De wijn is donker van kleur en heeft allerlei smaakcomponenten: ik proef wat framboos, pruim en wat ik noem hap sap, je hebt meteen zin in een volgende slok. Ik hou van de wijnen van dit huis Casata Monfort uit Noord Italië, ze deugen altijd. Dit is een lekker glas, dat nu in februari gedronken, al een doorkijkje geeft naar de lente.  

Serre 2010 Salento rosso

Italië lijkt op de wereldbol op een laars. De hak van de laars is Apulië en daar komt deze wijn vandaan. Het domein van de twee palmen heeft ook een klein ezeltje op het etiket gezet. Maar de fles vind ik vooral interessant omdat de wijn is gemaakt van een druif waar ik nooit eerder van hoorde: susumaniello. De druiven zijn met de hand geplukt, in kleine mandjes vervoerd naar de wijnkelder en na gisting zes maanden gerijpt op eikenhouten fusten. De wijn heeft een machtige neus met espresso, mocca, pure chocolade, kruidigheid en een framboostoets. Uiterst soepele en frivole aandronk, streling van de tong. De wijn is liefelijk, een innemende spring in het veld.

Pullus 2011 Blaufränkisch, Slovenië

Bescheiden zijn ze niet, in Ptuj Winery in Slovenië. Op het etiket zien we pictogrammen hoe we van de wijn kunnen genieten: eerst de kleur bekijken (oog), dan lekker ruiken (neus), vervolgens de proef op... jawel, de tong en dan kan de wijn een plaatsje krijgen in ons hart. Smaak komt uit je hart! staat op het etiket. Onder de pictogrammen lezen we: Ptuj, Slovenië, Europa, Wereld, Universum. Dat bedoel ik: niet zo bescheiden, wel zelfbewust. En zelfbewust mag je best zijn als het bedrijf al bestaat vanaf 1239. Ik meende dat ik deze wijn al gedronken heb bij een etikettenproeverij op de wijnsociëteit van Hans, maar terugkijkend in mijn aantekeningen was dat een witte wijn van Fürmint. Die vond ik toen opmerkelijk leuk, eerlijk gezegd vooral omdat mijn verwachtingen bij wijn uit Slovenië laag is. Ik kreeg een schrobbering van Nello, die me vertelde dat Slovenië immers grenst aan Italië. Enfin, de kaart even bekijken. Ptuj ligt zo'n 200 kilomter van de grens van Noord-Oost Italië en vlak onder Oostenrijk tegen de Hongaarse grens. Hoe dan ook. Deze wijn is prima. Lekkere fruitneus, soepele hap sap smaak (je wilt graag een volgende slok, hap sap) en in goede balans. Er is veel zorg gegeven aan de uitmonstering van de fles: etiket met spotvernis op de naam, achteretiket met extra informatie, website, facebook etc. Daar staat ook dat de wijn is gerijpt op houten fusten, maar dat zullen hele grote zijn geweest, denk ik. De wijn is niet kostbaar, verkrijgbaar bij onze grootgrutter. Fijn glas voor alledag. De witte Fürmint ruikt fris, naar bloemen (jasmijn) en mineralen. Is een lekker aperitief. 

Château Le Thil Comte Clary 2005 Pessac Leognan

Château le Thil Comte Clary grenst aan Château Smith Haut Laffite, Carbonnieux en Les Carmes Haut Brion, bekende namen. De eigenaren van het domein hebben - zo staat te lezen op internet - familieonenigheid en waren gedwongen om het domein te verkopen. De eigenaren van Smith Haut Lafitte hebben het chateau, het park en 11.6 hectares gekocht; de eigenaren van Les Carmes Haut Brion kochten 5,6 hectares. Ik las dat die 5,6 hectares volgend jaar simpelweg bij Les Carmes Haut Brion worden gevoegd (en dan een veelvoud opleveren van de huidige prijsstelling). OP zoek naar wijnen voor een 'interessante buurdomeinen van Grote Namen' liep ik tegen deze Pessac Leognan aan. De kleur is fraai ontwikkeld. Echt zo'n dakpannen-terra kleur aan de rand. De neus ruikt een Klassieke Bordeaux met als eerste karakteristieken: kreupelhout, kers en potloodslijpsel, wat laurier maar een hele leerwinkel. Na de plezierige neus is de aanzet in de mond ineens strak, mineralen en terroir getypeerd. Serieus glas. De wijn presenteert zich na een kaassoesje al met wat meer rondeur. In de neus ruik ik ook een kruidencocktail met een vleugje provencaalse wind. Bij doorproeven veel rondeur en een hele fijne wijn. Ook elegantie. De wijn is gemaakt van cabernet sauvignon en merlot. De wijn uitgekozen om kalsfslever met uitjes te begeleiden.

Domaine Richou 1997 Les 3 Demoiselles, Coteaux de l’Aubance

Deze fles beschouw ik als één van de pareltjes uit mijn kelder. Het is niet alleen een bloedmooie wijn, we hebben ook een emotionele band met Domaine Richou en in het bijzonder Coteaux de l’Aubance. Daar maken ze van chenin blanc van oude stokken een wonderschone wijn met viefe zoetheid. Drieëntwintig jaar geleden proefden we daar dezelfde cuvee 1989, die was weggelegd door Pa Richou in enkele volstrekt nieuwe houten vaatjes. Mogen we die kopen? Ja, dat wel. Maar de wijn zou pas in december worden gebotteld. Enfin, zo gezegd, zo gedaan. En we tuften in december naar de Loire om onze flessen op te halen. Flessen uit het geboortejaar van onze dochter. Die we dus nu bij hoogtijdagen, bijzondere verjaardagen e.d. opnieuw weer drinken. Inmiddels is de 1997 vijftien jaar oud en… een beeldig plaatje. Neus met honing, volle Rubensiaanse smaak, prachtig mahonie kleur. Wanneer drink je die? Nou, vandaag bijvoorbeeld. Op zo’n kille decemberdag, buiten gaan zonder shawl en jas is vragen om problemen met een temperatuur rond het vriespunt. Binnen snij ik wat stengels bleekselderij om te dippen in filet americain. Ik snij zuurdesem roggebrood om die te beleggen met een vers aangesneden wildpaté. Ach wat… al dat calvinisme. Zo’n parel uit je kelder, die moet je op iedere dag kunnen genieten.

http://www.domainerichou.fr/

 

Amentos, Moscato di Cagliari 2008, Sardus Pater, Sardegna

In het brede spectrum van wijnen dat beschikbaar is, nemen de dessertwijnen een eigen plaats in. Door de jaren heen wisselen de voorkeuren van de consument. Soms ontstaat er een heuse hype, zoals indertijd met de zoete rosé (Mateus Rosé, Rosé d’Anjou), met sherry en de afgelopen jaren met prosecco. Zoete dessertwijn heeft bij mijn weten nooit zo’n glorieperiode gehad. Terwijl het de moeite waard is zo’n flesje in de koelkast te hebben staan. De wijn blijft een week of langer goed. Deze Sardijnse mocaatwijn ruikt naar abrikoos, is soepel en harmonieus. Lekker als glas om de eetlust op te wekken, bij een plakje paté, en ook lekker na de maaltijd. Wij dronken de wijn onder meer bij een plateau de fromages. Prima bij de blauwaderkaas. Ook lekker als je bij winterse omstandigheden thuis bent gekomen, gladheid, ijs en sneeuw achter je liggen, schoenen uit, lekker op de bank ploffen en dan… Klik HIER voor de technische specificaties.

Blandy’s Madeira 1940 Sercial

Madeira is de versterkte zoete wijn die genoemd is naar het eiland Madeira. We spreken van een versterkte wijn, omdat wijnalcohol is toegevoegd. De wijnbouw op Madeira stamt uit de 17e eeuw. Oorspronkelijk werd Madeira van vier druivensoorten gemaakt, waardoor vier Madeira soorten geproduceerd werden. De naam verwees naar de druivensoort die gebruikt werd. Sercial was een droge Madeira, Verdelho was een halfdroge, Bual was een halfzoete en de Malsey was een zoete Madeira. Nu worden de verschillende soorten Madeira meestal gemaakt van de Tinta Negra die met kleine hoeveelheden van de traditionele druiven op smaak wordt gebracht. Nu maken we een onderscheid naar de smaak: dry, medium dry, medium sweet en sweet. Madeira krijgt onder meer zijn karakter omdat de wijn in eikenhouten vaten van 480 liter bij 45 graden Celsius in hete loodsen wordt bewaard. Als de wijn na enkele maanden uit de loodsen komt, heeft hij de karakteristieke enigszins rokerige, gekaramelisseerde smaak. De traditionele wijnhuizen laten de Madeira vijf jaar lang op houten vaten rusten en verwarmen door de zon. De beste Madeira wijnen zijn “vintage”, dat wil zeggen: van één oogstjaar. Vintage is een kwaliteitskeurmerk. Om deze te verkrijgen moet de wijn van één druivenras zijn gemaakt en minstens 20 jaar in een vat gerijpt zijn. Een speciaal daartoe ingericht instituut, Instituto do Viho da Madeira, beoordeelt of de Madeira de naam “vintage” mag voeren. Madeira behoort tot de langst houdbare wijnen ter wereld. Toen ik voor het eerst een glas Madeira van 1900 had geproefd, dacht ik nóóit iets ouders te drinken. Maar wijnvriend Hans bracht een 1875 op tafel. Een ervaring om nooit te vergeten. Diezelfde Hans zet een Madeira 1940 in bij een proeverij. Een héél complexe neus met tonen van koffie, caramel, rozijnen, toffee, wierrookimpressie. Hans noemt de neus heftig. Ik ben ‘verkocht’ bij deze Madeira, mahoniekleur met lichtgroene rand, met zo’n heerlijk complexe neus, alleen het ruiken is al een genoegen. Ik ruik hier oude textielfabriek – een zweem daarvan ruik je nog als je door het Tilburgse museum de Pont loopt. Speculaaskruiden, amandel en marsepein. De smaak is prachtig droog. Een droom van een meditatiewijn

Vernaccia di Oristano 1971 “Antico Gregori” Contini, Sardegna

Van je wijnvrienden moet je het hebben. Wijnvriend Henk koopt in 1985 deze bijzondere fles van 100% vernaccia van het eiland Sardinië. Een topcuvee die alleen gemaakt wordt in de mooiste jaren. 1971 is dus zo’n jaar. Wat gebeurde er in dat jaar? De Nasdaq gaat van start. Net als de eerste abortuskliniek van Nederland. Ajax verslaat met 2-0 Panathinaikos en wint de Europacup. GVAV gaat Fc Groningen heten. Het geboortejaar van Máxima Zorreguieta. En Annie MG Schmidt brengt een nieuw boek uit: Pluk van de Petteflet. Deze vernaccia ondergaat een minimale rijping van… minimaal tien jaar op kastanjehouten vaten. Henk zal hebben gedacht: wat de wijnmaker kan, de wijn met geduld wegleggen om te rijpen, dat doe ik ook. Hij koesterde deze fles 27 jaar in de kelder. De kurk gaat – niet zonder moeite, hij verbrokkelt – na 41 jaar uit de fles. Om te genieten met wijnvrienden. We zien in het glas een mahoniehouten kleur. De neus heeft vaag iets weg van sherry; de wijn is gemaakt op soortgelijke wijze, met het solera-systeem. In de neus herken ik caramel en amandel. De smaak is verrassend droog, een meditatiewijn.

http://www.vinicontini.it/aboutus.html

Yves Cuilleron Syrah Rosé ‘Sybel’ 2007, vin de pays

Het is een fijn gevoel. Je krijgt een wijnkaart. En daar staan nauwelijks tot geen geheimen op. Ik kan  me het tegenovergestelde gevoel zó goed voorstellen: alles op de kaart is abacadabra. Zeker als de wijnkaart alleen namen en prijzen (zonder beschrijving) bevat. Dan is de vlucht naar een huiswijntje of juist een wijnarrangement vooral een opluchting. Zelf kan ik juist enorm genieten van het beoordelen van een wijnkaart: maakt de restaurateur klassieke keuzes of juist innovatief? Is de kaart compact of een kleine bijbel? Zijn de jaargangen recent of gerijpt? Hebben ze een goed assortiment halve flesjes?

We gaan een hapje uit eten op vrijdagavond. Zijn allebei moe. En dan hebben we behoefte aan eenvoud, langzaam het weekend in glijden. We kiezen voor een wildpaté vooraf en daarna kiest de een een visgerecht met bearnaisesaus en de ander konijn met aardappelpuree, zuurkool en jus. De keuze valt voor de wijn op één fles die de hele maaltijd moet begeleiden: rosé ligt voor de hand, maar staat mij meestal tegen. Dat verandert als ik de naam Yves Cuilleron zie. Uitstekende wijnboer. De wijn smaakt zoals we die wensen: een vleug van kruidigheid, niet zo veel fruit meer (vijf jaar oude rosé, die flessen moeten op) maar wel een prettige rondeur en best wel power. Lekker gekoeld is het echt een pretentieloze disgenoot, voor ons de ideale vrijdagavondwijn. Na het hoofdgerecht hebben we ieder nog een half glas, dat het prima doet bij kaas toe.

Yves Cuilleron bewerkt in de Rhone maar liefst 56 hectare wijngaarden. Het meest beroemd is hij door de Condrieu (7 hectare), de meeste kans om een fles van hem te treffen heb je met Saint Joseph (15 hectare rood en 6 hectare wit) en Vin de France (15 hectare). Jaarlijks verstouwt Cave Yves Cuilleron maar liefst 300.000 flessen. Cuilleron maakt maar één rosé van syrah: deze wijn heeft de naam Sybel. Dat is geen naam van een wijngaard of lieu-dit, maar staat gewoon voor aardige/goede syrah. De wijngaarden hebben graniet en alluviale grond, dat is los  materiaal dat ooit door een rivier is afgezet. Cuilleron gebruikt nauwelijks insecticiden of pesticiden, het aantal behandelingen is beperkt en afhankelijk van het weer. De wijngaarden worden bewerkt met heel weinig mest, met biologische principes. Hij past een groene oogst toe, voor een betere rijping van de resterende wijntrossen. De druiven worden met de hand geoogst. Alcoholische en malolactische gisting in roestvrij stalen vaten met temperatuurregeling met inheemse gisten. Daarna rijpt de wijn zes maanden in kuipen en vaten.

http://www.cuilleron.com/index.htm

 

Moscatel Guardia, Málaga, Bodegas Antigua Casa de Guardia

Wisseling van de zomertijd naar de wintertijd. Herfstregens. En dus vele kilometers lange files op de wegen. Straffe wind. Regenkou. Vroeg donker. Is het gek dat mensen een herfstdepressie krijgen? Dacht het niet. Dus die moeten we bestrijden. Met een knapperend haardvuur. Met lekker warme chocolademelk. Met een dik boek. Met het in ere houden van tradities. Zoals vandaag op Sint Hubertus… ik heb vanmorgen mijn gewijde Sint Hubertus broodje bij het ontbijt genuttigd en ben dus weer een jaar beschermd tegen de hondsdolheid. Er zijn van die wijnen die goed passen bij een jaargetijde; voor mij past Moscatel uit Málaga heel goed bij dit jaargetijde. Gemaakt van Moscatel de Alejandría (85%) y Pedro Jiménez (15%). De wijn heeft 2 jaar gerijpt op vaten van Amerikaans eiken. In de neus een expressie van vijgen en pruimen, in de mond het ultieme gevoel van krentjes. Tikje vettige wijn van ingedroogde druiven waardoor het suikergehalte geconcentreerder is. Fris en elegant. Het is helemaal niet verkeerd een flesje Málaga in de koelkast te zetten.

www.casadeguardia.com

In Nederland verkrijgbaar bij www.spaansewinkel.nl

Fitz-Ritter 2002 Rüdesheimer Cabernet Dorsa

Om maar met de deur in huis te vallen: deze wijn uit de Pfalz staat in de top 3 van de allermooiste Duitse rode wijn die ik ooit dronk. Vrij donkere kleur met nauwelijks evolutie. En de wijn is toch al tien jaar oud. Zo’n overheerlijke adelijke en rijke neus met cederhout, kruiden en laurier. Ruik je dit blind, dan is Duitsland  wel het laatste waar je aan denkt.  Volronde aandronk met sap, kersensap. Nog een duidelijke <bite>, tannines. Dit is een strenge wijn – and I love it. N. zegt dat de wijn al een ‘vriendje’ is, haar manier om aan te geven dat ze de wijn waardeert en dat er zachte souplesse en rondeur aanwezig is. Toch vind ik het een pittig glas. En gewoon extreem lekker. De wijn blijft bovendien lang hangen, zo’n afdronk is altijd een prima teken. Prima druif, die cabernet dorsa...

Quarz 2010, Cantina Terlan, Trento Alto Adige

Wijn  gemaakt van sauvignon, opbrengst 42 hl/ha. Met de hand geoogst, druiven geselecteerd, daarna zijn de druiventrossen als geheel geperst, de fermentatie vindt plaats onder temperatuur-gecontroleerde omstandigheden. De helft van de wijn is gelagerd op roestvrijstaal, de helft heeft negen maanden op houten fusten gerijpt. Uiteindelijk is een blend gemaakt in mei, om de wijn in augustus 2009 op fles te brengen. “Dit is de mooiste witte wijn uit Italië”, zegt Bertram van Zwol resoluut. En terwijl ik de fles al in mijn hand heb, gaat de kurkentrekker in de hals en de kurk eruit. Proeven! En ja hoor: die karakteristieke neus van sauvignon, zeer expressief, een neus van brandnetel en kruisbes. Elegante finesse. Sap, van dat sap waardoor ik meteen een nieuwe slok wil drinken, en dat noem ik hap sap! Zou blind geproefd zó voor een Pouilly Fumé kunnen doorgaan – een hele goede dan. Ik neem meteen nog een flesje als Bertram aangeeft dat de wijn kan rijpen. “Ik dronk 1995 onlangs en die was springlevend.” Kijk, daar hou ik van. 

Wijn gekocht bij Henri Bloems Vinotheek, Breda

Website van het domein: http://www.cantina-terlano.com/en/

 

Terre di San Leonardo 2007, Vignetti delle Dolomiti igt, Marchese Carlo Guerrieri Gonzaga

Heb je ook flesjes van curieuze druiven?, vraag ik. Ehhm, nee, eigenlijk alleen van bekende druiven. Maar probeer dit eens, dit is een curieuze herkomst: vignetti delle dolomiti. Deze wijn is gemaakt van een Bordeaux blend van druiven, zegt de wijnhandelaar. Zo gezegd, zo gedaan. En ik drink deze wijn aan het begin van een lang weekend, bij een gegrilld eendeborstfilet  en zuurkoolstampotje. De wijn toont zich ‘een vriendje’ zoals mijn Lief dat noemt. Soepel, harmonieus, prettig, goed doordrinkbaar. Neus met een vleug laurier en wat pruimen. Dit is een lekker glas, nu vijf jaar oud, een plezierwijn. De wijn heeft gerijpt op grote fusten van slavonisch eikenhout (80% van de druiven, 18 maanden) en het resterende deel op kleine fusten van Frans eikenhout (6 maanden). Dat hout is werkelijk perfect gedoseerd en stoort geen millimeter. Het doet mij terugdenken aan mijn eerste eigen proeverij – eenentwintig jaar terug – bij de wijnsociëteit. Ik had toen een Italiaanse wijn van een Bordeaux blend naast een Bordeaux gezet. En verhip… die rode wijn werd feilloos gedetermineerd: klassieke druiven maar dan uit Italië. Het maakte dat ik met ontzag naar de proevers in het gezelschap opkeek.