Saint Nicolas de Bourgueil 2005 Cuvee Eclipse, Frederic Mabileau

Er zijn wijnen waar je een band mee hebt. Dat heeft vaak een reden. Zo dronken we Château Gloria Saint Julien bij de geboorte van onze dochter uit het geboortejaar van mijn vrouw. Château Tertre Rôteboeuf 1990 deed precies wat we ervan hoopten: we dronken perfectie op een kroonjaar- verjaardag. Château La Dominique Saint Emilion, buurdomein van Cheval Blanc, ontdekten we op aanraden van een goede sommelier op de dag dat onze dochter haar Masterstudie afrondde.

Deze Loirewijn uit Saint Nicolas de Bourgueil kreeg een mooie bespreking in La Revue du Vin de France en ik reserveerde twaalf flessen bij het domein. Toen we die gingen afhalen, verzuchtte de wijnbouwer: ze doen een moord voor deze cuvee in Parijse brasseries. Zo’n uitspraak maakt je extra gelukkig met die flessen. De wijn was vanaf het begin opmerkelijk en lekker. Gemaakt van cabernet franc van wijnstokken die 45 tot 65 jaar oud zijn. Van argilo-calcaire terroir. Deze fles heeft zo’n twaalf jaar in de kelder gelegen, is nu veertien jaar oud.  Mabileu is een serieuze wijnbouwer. We kwamen er ooit in oogsttijd en zagen de enorm lange selectietafel waar een tiental medewerkers onregelmatigheden uit de geoogste druiven haalde. De wijn heeft een ‘rijke’ geur met zowel fruit als mineralen. Wat kreupelhout, pruimen, een zekere frivoliteit. De balans is adembenemend, volstrekt levendig, deze wijn heeft ook veel toekomst. De wijn maakt me emotioneel. Waarschijnlijk zijn die flessen in Parijse brasseries al lang gedronken… en bereikt de wijn nooit deze perfectie. Weet je wat? Ik check het even. En jawel… de 2014 Eclipse staat op de kaart van Au Villages desTernes in Parijs. Vijf jaar oud. Er staat wel een 2005 op de kaart, ‘un rareté’, Clos de Vougeot. Een Loire wijn zo perfect laten rijpen… daar moet je toch een liefhebberskelder voor hebben.

Initial BB Vin de France 2013 Rene Mosse

Waarom bel je niet, vroeg wijnbouwstudente Lisanne In Montlouis. Ik verontschuldigde me voor mijn beperkte Frans. Nou dat geeft toch niet, de zonen spreken vast Engels, zei ze. Ik had haar verteld dat mijn emails aan Rene Mosse voor een bezoek niet werden beantwoord. Enfin, de stoute schoenen aangetrokken, gebeld… niet opgenomen. Op een doordeweekse dag besluiten we het erop te wagen en rijden naar St. Lambert de Lattay in Anjou. Precies op het moment dat we het wijndomein hebben gevonden, draait een grote bestelwagen naar binnen. Rene Mosse! En ja, we mogen proeven. 

De wijnbouwer blijkt goed Engels te spreken. Hij was in Nederland, Amsterdam, en daar was het heel koud. Ik koester zulke bezoeken, Lief en ik hebben inmiddels aardig wat wijnbouwers van naam en faam persoonlijk ontmoet. En pareltjes aan de kelder toegevoegd. 

Deze wijn heeft kleurontwikkeling. En natuurlijk depot dat vrolijk dansend de hele karaf vult. Mijn wijnvrienden kijken bezorgd, is er een zeefje nodig? Acht, giet maar in. De geur is genieten, complex. Ik ruik iets van hooi, appel, bloemen en ook rozen. De wijn heeft goed concentraat en een verbazingwekkend spel tussen zuur en een pietsie zoet. Heel bijzonder. Een van de topwijnen uit de Anjou, voor wie het wil kennen... een 'acquired' taste.

Affiche in het proeflokaal... humor!

Agnes en René Mosse waren jarenlang uitbaters van een drukbezochte wijnbar in Tours. Zo inspireren wijnbouwers als Jo Pithon en François Chidaine hen om zelf wijn te gaan maken. Ze bezoeken het wijnbouwlyceum in Amboise. Daarna werkt René in de Bourgogne en koopt twintig jaar geleden (1999) het domein in Saint Lambert du Lattay. Ze passen veel bio-dynamische methodes toe, geen ingrepen in de vinificatie: natuurlijke gisten gebruiken, niet chaptaliseren, niet aanzuren, geen enzymen of andere toevoegingen gebruiken, geen klaring. Sulfiet alleen mondjesmaat.

Marsannay Clos des Portes 2011 Jean Michel Guillon & Fils

De vraag aan wijnhandelaar Harry Waugh: Have you ever mistaken a Bordeaux for a Burgundy? Zijn niet van Britse humor gespeende antwoord: Not since lunch. 

Deze fles Marsannay behoort tot de mooiste Bourgognes die ik dronk. Ik heb wat met Marsannay. Dat komt door wijnhandel Jean Berger. Een van de eerste Bourgognes in mijn kelder was de Marsannay van Domaine Fournier. Die kocht ik omdat de wijn lang mocht rijpen - het is eigenlijk een Bordeaux-achtige Bourgogne, schreef Wim Berger. Veel plezier aan beleefd. Inmiddels maakt zijn zoon wijnen met méér finesse, minder boers. Enkele jaren terug bezocht ik Marsannay en lunchte er voortreffelijk. 

De appellatie Marsannay mag gebruikt worden voor zowel rood, wit als rosé en is daarmee uniek in de Bourgogne. Het is de noordelijkste a.o.c. van de Bourgogne. Deze 'Monopole' dronk ik drie jaar geleden en toen scoorde de wijn mooi. Ik vind de wijnen van pinot noir altijd wat lastig om te bepalen wanneer je ze het beste kunt drinken. De optimale drinkperiode is voor Bourgogne veel korter dan voor Bordeaux. En als de wijn te jong is, geeft die nog niet alles. De drie jaar dat deze wijn extra heeft mogen rijpen maakt de wijn beduidend complexer en rijker. Ik ben er echt beduusd van.  Een mooie dakpannen bruine rand bij een half transparante kleur. True to type pinot noir geur, heerlijk compex met vele laagjes die zich bij langer sniffen laten ontdekken: herfstbos, koffie, mocca, sigarenkistjeshout, kruiden, ook een mooie stallucht. Rijke en edele geur. Een prima balans met goede zuren. Dit is een weelderige wijn die lang nahangt.

Práchtig filmwerk over dit domein: www.domaineguillon.com/film.html

Rocca di Frassinello 2013 Toscana

Het is altijd interessant als grote wijnmakers samenwerken. In het Toscaanse Maremma is Rocca di Frassinello een samenwerking van Castellare di Castellina en Domaines Barons de Rothschild - Lafite. Ik kreeg de kans deze wijn te proeven in een blindproeverij om te oefenen voor wedstrijden dank zij wijnvriend Diederick. De wijn sprong boven andere uit door een mooi stinkertje en een heel klassieke opbouw. De hoge zuren hadden me op het spoor van Italië moeten zetten. 

 

De wijn wordt gemaakt van sangiovese en Franse druiven zoals cabernet sauvignon en merlot. De kelder heeft de sfeer van een groot theater, ontworpen door designer Renzo Piano. De wijnen brengen 14 tot 16 maanden door in fust. Heel interessante wijn.

Château Montus 1999 Cuvee Prestige Madiran (magnum)

Het opbouwen van een goede reputatie voor een wijn, dat duurt lang. Publiciteit helpt. Er zijn in allerlei landen wijnbladen die ieder jaar wijnbouwers in het zonnetje zetten: het talent van het jaar, de wijnmaker van het jaar. Ben je uitgeroepen tot wijnmaker van het jaar dan is dan nog allerminst een garantie voor meer succes. Er zijn heel ingetogen, introverte goede wijnboeren. Een zekere mate van extravertie, ‘guts’ om bijzondere dingen te doen, die zijn ook nodig. Alain Brumont werd Frankrijks beste wijnmaker, da's best bijzonder voor een wijnbouwer uit het Zuid Westen.

Alain Brumont

Alain Brumont is uiterst talentvol. Zijn wijnen kregen bij de Brabantse Wijsociëteit altijd positieve commentaren. Alain Brumont nam het wijngoed Bouscassé van zijn vader over in 1979. Hij kocht Montus in 1980, kocht meer wijngaarden aan. Hij realiseerde nieuwe kelders op Bouscassé in 1988 en nieuwe kelders  op Montus in 1995. Dat zijn belangrijke verbeteringen die ook in de wijn terug te proeven (kunnen) zijn. In de loop van de jaren heb ik veel Madiran mogen proeven. De cuvee Prestige 1989 en 1995 maakten grote indruk. Ik koester goede herinneringen aan 1998 en 2001. Ze zijn gemaakt van de tannat druif, die zorgt voor vaak wat harde wijnen die echt tijd nodig hebben om te rijpen. Alain Brumont heeft met zijn ondernemerschap Madiran uit Zuid West Frankrijk op de kaart gezet. Als er nu een Bouscassé of Montus in het glas komt, geeft me dat altijd een prettig gevoel. Ondertussen maakt Brumont al zo’n veertig jaar mooie wijnen en zal ongetwijfeld erover denken om het stokje te gaan overgeven. Bij wijnvriend en wedstrijdteamlid Noël komt een Montus 1999 op tafel, in magnum, de flesmaat waarin wijn mooier rijpt. Cuvee Prestige. Bijna twintig jaar oud charmeert deze wijn enorm met zijn bouquet, vooral als de wijn wat lucht heeft gehad. Prachtige vanille, mocca en chocolade, een rijke geur. Ook vaag iets van rozen. De smaak is… verdorie… nog steeds wat tanninerijk. Daar is die tannat altijd goed aan te herkennen. De wijn is al prachtig, maar voor mij nog niet à Point. Mag langer liggen. Het is een mooie ervaring om Montus te drinken. Altijd.

www.brumont.fr